Παναγιώτης Γιαννάκης: Για τον Νίκο Γκάλη θα ερχόμουν τρέχοντας!
Τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δύο πρώην μπασκετμπολίστες ήταν
στο παρκέ της «Madrid Arena” της Μαδρίτης, λίγο μετά από μια εύκολη
νίκη της Εθνικής με την Πορτογαλία στην β’ φάση του Ευρωμπάσκετ του
2007. Για πέντε λεπτά μοιράστηκαν τον αέρα της κρατικής τηλεόρασης που
πιστώθηκε την μεγάλη επιτυχία.
Αν όλα πάνε καλά, θα ξανασυναντηθούν στις 7 Μαϊου, στο παρκέ του Αλεξάνδρειου, στην εκδήλωση που ετοιμάζει ο Άρης για να τιμήσει τον Γκάλη. Η Γαλλική Λιμόζ, που προπονεί φέτος ο «δράκος» , προορίζεται να είναι η αντίπαλος της νυν ομάδας του Άρη.
«Για τον Νικ θα ερχόμουν και τρέχοντας. Σε αυτά τα πράγματα δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη» σχολιάζει στην Εφημερίδα των Συντακτών και προσθέτει: «Ευτυχώς ή δυστυχώς κάθε παίκτης, όταν μπαίνει στο γήπεδο, νιώθει υποχρεωμένος να υπερασπιστεί τον εγωισμό του. Όταν κάποια στιγμή καταφέρεις αυτόν τον εγωισμό να τον κάνεις στην άκρη, τότε δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν δύσπιστο ή κακοπροαίρετο ότι σέβεσαι τον συμπαίκτη σου περισσότερο από τον καθένα» υπογραμμίζει ο 54χρονος πια Γιαννάκης, με το γνωστό ύφος του, που άλλοτε παραπέμπει σε συμβουλή και άλλοτε σε εξομολόγηση. Προφανώς θα εννοεί τον Γιαννάκη της Νίκαιας και των 73 πόντων, που έγινε, δίπλα στον Γκάλη , ο Γιαννάκης της άμυνας και της «πάσας που κάνει δυο ευτυχισμένους» (φράση που εκφράζει την προπονητική του φιλοσοφία).
«Κάθε άνθρωπος έχει τον χαρακτήρα του. Όταν βρίσκονται μαζί, κρίνονται για τον τρόπο που συνεργάζονται για να πετύχουν τον κοινό στόχο. Τώρα αν πιστεύει κανείς ότι, μετά από μια τόσο έντονη συνύπαρξη, δυο συμπαίκτες , τουλάχιστον βαθιά μέσα τους, δεν ξέρουν πόσο σημαντικός υπήρξε ο ένας για τον άλλον , τότε ίσως δεν μπορέσουν ποτέ να αντιληφθούν ποτέ την ουσία της έννοιας «ομάδα».»
οηγή: thestival.gr
Αν όλα πάνε καλά, θα ξανασυναντηθούν στις 7 Μαϊου, στο παρκέ του Αλεξάνδρειου, στην εκδήλωση που ετοιμάζει ο Άρης για να τιμήσει τον Γκάλη. Η Γαλλική Λιμόζ, που προπονεί φέτος ο «δράκος» , προορίζεται να είναι η αντίπαλος της νυν ομάδας του Άρη.
«Για τον Νικ θα ερχόμουν και τρέχοντας. Σε αυτά τα πράγματα δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη» σχολιάζει στην Εφημερίδα των Συντακτών και προσθέτει: «Ευτυχώς ή δυστυχώς κάθε παίκτης, όταν μπαίνει στο γήπεδο, νιώθει υποχρεωμένος να υπερασπιστεί τον εγωισμό του. Όταν κάποια στιγμή καταφέρεις αυτόν τον εγωισμό να τον κάνεις στην άκρη, τότε δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν δύσπιστο ή κακοπροαίρετο ότι σέβεσαι τον συμπαίκτη σου περισσότερο από τον καθένα» υπογραμμίζει ο 54χρονος πια Γιαννάκης, με το γνωστό ύφος του, που άλλοτε παραπέμπει σε συμβουλή και άλλοτε σε εξομολόγηση. Προφανώς θα εννοεί τον Γιαννάκη της Νίκαιας και των 73 πόντων, που έγινε, δίπλα στον Γκάλη , ο Γιαννάκης της άμυνας και της «πάσας που κάνει δυο ευτυχισμένους» (φράση που εκφράζει την προπονητική του φιλοσοφία).
«Κάθε άνθρωπος έχει τον χαρακτήρα του. Όταν βρίσκονται μαζί, κρίνονται για τον τρόπο που συνεργάζονται για να πετύχουν τον κοινό στόχο. Τώρα αν πιστεύει κανείς ότι, μετά από μια τόσο έντονη συνύπαρξη, δυο συμπαίκτες , τουλάχιστον βαθιά μέσα τους, δεν ξέρουν πόσο σημαντικός υπήρξε ο ένας για τον άλλον , τότε ίσως δεν μπορέσουν ποτέ να αντιληφθούν ποτέ την ουσία της έννοιας «ομάδα».»
οηγή: thestival.gr
