Μνημονιακές πολιτικές και επιπτώσεις στο Δημόσιο σχολείο- Το μέλλον της εκπαίδευσης
 ΣΤ΄ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Π.Ε. ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» |
Γ΄ ΕΛΜΕ ΟΘΕΣΣΑΛΝΙΚΗΣ
|
8ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης (περιοχή Στρεμπενιώτη)
Αγαπητοί γονείς,
Αγαπητοί εκπαιδευτικοί,...
Βρισκόμαστε στη μέση της σχολικής χρονιάς με τα
προβλήματα να μεγαλώνουν. Η κρίση βαθαίνει, η ανεργία διογκώνεται, η χώρα
ξεπουλιέται, το σύστημα της Υγείας διαλύεται και η εκπαίδευση βρίσκεται σε
οριακό σημείο.
Τα σχολεία χωρίς χρήματα, χωρίς βιβλία σε πολλές
περιπτώσεις, με ελλείψεις εκπαιδευτικών, ενώ ετοιμάζονται συγχωνεύσεις, πολυπληθή τμήματα, κατηγοριοποίηση
τους και χρηματοδότηση τους από χορηγούς και γονείς.
Οι περίφημες
δεσμεύσεις της χώρας προς τους δανειστές επιβάλλουν ακόμη μεγαλύτερη μείωση της
κρατικής χρηματοδότησης, που έχει μειωθεί στο 40%!!! Στην
ουσία οι σχολικές επιτροπές διαχειρίζονται τη φτώχεια και τη μιζέρια. Ποιο θα είναι λοιπόν το δημόσιο σχολείο που ετοιμάζουν η Τρόικα
και οι ντόπιοι εκπρόσωποί της;
Στα δωρεάν βιβλία, τίτλοι τέλους! Παιδεία για
λίγους κι εκλεκτούς! Τα βιβλία θα
χρεώνονται στην οικογένεια και για να γράφει το παιδί πάνω τους, θα πρέπει η
οικογένεια να τα πληρώσει. Με τη νέα σχολική χρονιά η κυβέρνηση έχει
προγραμματίσει να σβήσει από το χάρτη 1500 περίπου σχολεία. Θα το επιτρέψουμε;
Τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών, η υποστήριξη
των παιδιών με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες δε φαίνεται να τους συγκινούν.
Ενδιαφέρονται να μειώσουν τον αριθμό των εκπαιδευτικών για να εφαρμόσουν τις
πολιτικές που τους αναθέτουν η Ε.Ε. η Τρόικα και το ΔΝΤ. Αυτό είναι το σχολείο που θέλουμε για τα παιδιά μας;
Η αξιολόγηση
των εκπαιδευτικών συνδυάζεται με την αξιολόγηση των σχολείων, κατηγοροποιώντας
τα σε «καλά» και «κακά» συνδέοντάς τα με την ανάλογη χρηματοδότηση και φυσικά
με την ανεύρεση των «καλοθελητών» χορηγών και ιδιωτών, όπως και η διεθνής
εμπειρία καταδεικνύει. Θέλουν έναν εκπαιδευτικό υποταγμένο με σκυμμένο το
κεφάλι, που δεν θα είναι παιδαγωγός, που δε θα νοιάζεται για τη γνώση των
μαθητών αλλά θα είναι συνεπής στα υπηρεσιακά του καθήκοντα, θα υπηρετεί καλύτερα
το κράτος και τις κατευθύνσεις, όπως αυτές
ορίζονται από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, την ευρωπαϊκή επιτροπή, τον ΟΟΣΑ. Σ’
ένα «νέο» σχολείο βορά στην αγορά, με τους γονείς να καλούνται ακόμη περισσότερο
να βάζουν το χέρι στην τσέπη για να διατηρήσουν το «δωρεάν δημόσιο σχολείο»
ζωντανό. Είναι αυτό το δημόσιο σχολείο που
ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας;
Μιλούν πια για την
εκπαίδευση και το σχολείο σαν να είναι επιχείρηση. Γι’ αυτό και θέλουν τα πάντα
«να μετριούνται». Οι λέξεις που χρησιμοποιούν για την εκπαίδευση έχουν αλλάξει. Η γνώση λέγεται «δεξιότητες και κατάρτιση».
Η συλλογικότητα και η συνεργασία «ανταγωνισμός και εντατικοποίηση». Η χαρά και η
δημιουργία «χρήσιμα αποτελέσματα μάθησης». Το δικαίωμα σε μόνιμη και
σταθερή δουλειά «απασχολησιμότητα» με μισθούς πείνας. Μιλούν για τα παιδιά μας ως
«προϊόντα»,
που πρέπει από μικρά να μαθαίνουν τον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα. Και
όλα αυτά πρέπει να γίνουν κουτάκια και να μετρηθούν, όπως τα φασόν στις
βιοτεχνίες. Λες και μπορεί να μετρήσει κανείς τη χαρά αλλά και την φαντασία, τη
δημιουργία αλλά και την απογοήτευση, την επίτευξη του στόχου αλλά και τη
ματαίωσή του, όλα αναπόσπαστα μέρη μιας ενιαίας ζωντανής διαδικασίας όπως είναι
η εκπαίδευση.
Αυτό το σχολείο τελικά δικαιούνται οι μαθητές μας; Το
σχολείο που αντί να υπηρετεί τους μαθητές, θα πρέπει
οι μαθητές να υπηρετούν το σχολείο; Το σχολείο που θα
διαλέγει τους «καλούς» μαθητές;
Ποιος είναι ο μελλοντικός εργαζόμενος και πολίτης που
προετοιμάζει το δημόσιο σχολείο, που προωθούν;
Αγαπητοί γονείς και εκπαιδευτικοί
Πιστεύουμε πως αυτή η κατάσταση δεν είναι
μονόδρομος. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!
Σας καλούμε να συζητήσουμε για όλα αυτά και να αναζητήσουμε από
κοινού τρόπους δράσης για την αντιμετώπιση της ζοφερής πραγματικότητας που περιμένει
το μέλλον της εκπαίδευσης. Να προστατεύσουμε και να θωρακίσουμε το δημόσιο
σχολείο, να το μετατρέψουμε σε χώρο ελπίδας για το μέλλον των παιδιών, και της
χώρας.
Γιατί τα παιδιά δεν πρέπει να πληρώσουν την κρίση!
