Νικόλας Άσιμος: αφιέρωμα [video]
Μια μοναχική φιγούρα σιωπηλά ανηφορίζει το λόφο του
Στρέφη, διασπώντας το μισοσκόταδο της σκέψης καθώς ο άνεμος απλώνει βιαστικά
ένα ψίθυρο..."Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το
"Άσιμος" με γιώτα..."
Νικόλαος Ασημόπουλος ήτανε το επίσημό
του όνομα.
Γεννήθηκε στις 20
Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη όπου μετέβησαν οι γονείς του για την γέννησή
του. Αμέσως μετά επέστρεψαν στην πόλη της Κοζάνης όπου και διέμεναν.
Ο πατέρας του, ο
Λάζαρος, ήταν έμπορος γυαλικών και φιαλών υγραερίου, ενώ η μητέρα του
ονομαζόταν Μαρίκα. Ο Νικόλας ήταν ο πρωτότοκος. Ακολούθησαν οι Βασίλης (1952)
και Δημήτρης (1956).
Πιτσιρικάς στην
Κοζάνη, 25 Νοεμβρίου 1951. (Φωτ. αρχείο Γ. Ι. Αλλαμανή)
Στο Δημοτικό λαμβάνει αρχικά μέρος σε
σκετσάκια ενώ τελειόφοιτος παρελαύνει ως σημαιοφόρος. Στο Γυμνάσιο (Βαλταδώρειο
Γυμνάσιο Αρρένων Κοζάνης) δεν τα θέλει καθόλου αυτά και καθησυχάζει τους γονείς
του καθώς τον βλέπουν να μην διαβάζει: "Εγώ τα ξέρω, δεν πα να
χτυπιούνται, εγώ θα γράψω στα γραπτά". Παιδαρέλι ακόμη, αρχίζει να δείχνει
τον ανήσυχο χαρακτήρα του. Τον χαρακτηρίζει πλούσια αντίληψη, περιέργεια και
σιγουριά, ενώ ο νεανικός εγωισμός βρίσκεται στο ζενίθ του. Οξύθυμος σαν φιτίλι,
χωρίς ωστόσο να κρατάει κακία σε κανέναν. "Μόνο τον Νίκο που είχα, ήταν
σαν να μεγάλωσα δέκα παιδιά", έλεγε η μητέρα του.
Σαν μαθητής, του αρέσει να διαβάζει
εξωσχολικά βιβλία, γράφοντας παράλληλα στιχάκια και ποιήματα σαν χείμαρρος από
την πρώτη κιόλας Λυκείου. Αφορμές, το σχολείο, η κοινωνική ζωή και ο καταπιεσμένος
επαρχιακός έρωτας. Ένα υποκειμενικό καλλιτεχνικό "alter ego" αρχίζει
να καλλιεργείται μέσα του. Για το σχολείο αρχίζει σταδιακά να αδιαφορεί και από
διάβασμα, τόσο όσο για να βρίσκεται βαθμολογικά λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο.
Δεν έχει φίλους κολλητούς και ούτε βρίσκεται στο επίκεντρο κάποιας νεανικής
παρέας.
Το χειμώνα του 1966 αποτολμά να στείλει
για δημοσίευση στην εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος", στην στήλη για
νέους που επιμελείτο ο Νίκος Μαστοράκης, εξελληνισμένους τους στίχους της
γαλλικής επιτυχίας "Monsieur Cannibal". Αντί αυτού ο Μαστοράκης τον
ειρωνεύεται με το γάντι. Ο Νικόλας ως ανταπάντηση συγγράφει μία τετρασέλιδη
επιστολή, ερχόμενος στην πρώτη του δημόσια αντιπαράθεση. Αντιδρώντας με νεανικό
κριτικό πνεύμα, βάζει τον Μαστοράκη στη θέση του με τρία εύστοχα τετράστιχα.
Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί δημοσίως το ψευδώνυμο Άσιμος. Έκτοτε το
καθιερώνει.
Έφηβος ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και
το ποδόσφαιρο, στη θέση του τερματοφύλακα ενώ οι συμπαίκτες του, του κόλλησαν
το παρατσούκλι "Βίντος". Διακρίθηκε επίσης, στο άλμα εις ύψος,
καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους Διασχολικούς Αγώνες Στίβου Δυτικής
Μακεδονίας, αρνούμενος κατά την απονομή να τοποθετήσει στη φανέλα του τα
γράμματα "Λ.Α.Κ." (Λύκειο Αρρένων Κοζάνης).
Θεσσαλονίκη - Η
επανάσταση της συνείδησης
Συμμετέχοντας σε
παρέλαση στην Κοζάνη για το έθιμο του "Φανού", πιθανώς στα 1965-66.
(Φωτ. αρχείο οικ. Δ. Ασημόπουλου) - (Γ. Ι. Αλλαμανή - "Δίχως Καβάντζα
Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου")
Η μεταστροφή του Νικόλα επέρχεται κατά
το τελευταίο σχολικό έτος. Αποφασίζει να σπουδάσει φιλολογία, παρόλο που στο
Λύκειο ακολουθεί τον πρακτικό κλάδο. Έπειτα από εντατικά φροντιστήρια, το
καλοκαίρι του 1967 καταφέρνει το ακατόρθωτο! Μαθαίνει λατινικά, αρχαία ελληνικά,
ιστορία και έκθεση.
Ο Σεπτέμβρης τον
βρίσκει στην Θεσσαλονίκη, να διασχίζει τις πύλες του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου, κάτοχο μιας θέσης στον κλάδο Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών
Σπουδών, μακριά από την ασφυκτική οικογενειακή θαλπωρή.
Τριτοετής στη Φιλοσοφική, πρωτοστατεί
εκφράζοντας με τον καλύτερο τρόπο την πρώτη του καλλιτεχνική αγάπη. Το Θέατρο.
Την άνοιξη του 1970
πρωταγωνιστεί στο ρόλο του γιατρού Σγαναρέλου, στο ανέβασμα του έργου του
Μολιέρου "Γιατρός με το στανιό", σε σκηνοθεσία Σταύρου Παπαδόπουλου.
Στις 3 Μαΐου του επόμενου χρόνου,
ερμηνεύει το ρόλο του Ονήσιμου στο ανέβασμα του έργου του Μενάνδρου
"Επιτρέποντες", σε σκηνοθεσία και πάλι του Σταύρου Παπαδόπουλου. Έχει
επίσης την μουσική επιμέλεια της παράστασης!
Στις πρόβες, έρχονται
σε σύγκρουση με το χουντικό καθεστώς που απαιτούσε να μπει στο οπισθόφυλλο του
προγράμματος της παράστασης το πουλί, σήμα της 21ης Απριλίου. Η κόντρα με το
καθεστώς έχει έστω και υποκειμενικά ήδη ξεκινήσει....
Συμμετείχε επίσης σε
μια παράσταση που έδωσε το Θεατρικό Εργαστήρι της Μακεδονικής Εταρείας
"Τέχνη", σε σκηνοθεσία Στέλιου Γιούτη. Ανέβασαν το
"Spectacle" του Ζακ Πρεβέρ.
Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα
δραματολογίας στη Δραματική Σχολή Χαρατσάρη. Μάλιστα βρέθηκε σε κάποια στιγμή
να κάνει ανεπίσημα και τον..."καθηγητή". Φυσικά μετά από λίγο καιρό
τα παράτησε μιας και στα υπόγεια δωματιάκια της Παλιάς Φιλοσοφικής έστησε τον
θεατρικό "ναό" του. Ήταν μόλις 21 ετών όταν θέλησε να σκηνοθετήσει!
Η Ασφάλεια έχει όμως
αντίθετη άποψη. Τον ζορίζουν, του παρακρατούν την ταυτότητα (Δεν έβγαλε άλλη
παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα καταφέρνοντας να του εκδώσουν ταυτότητα στο όνομα
Άσιμος με τη "διευκρίνιση" στο σημείο του Θρησκεύματος: "Άνευ Θρησκεύματος")
και διαλύουν μετά απειλών την αυτοσχέδια θεατρική ομάδα πριν καν ξεκινήσει
παραστάσεις.
Την άνοιξη του 1972 συναντά τον Δημήτρη
Δημητρακόπουλο (ο οποίος του έμαθε κιθάρα) και τον Γιώργο Κατσικαβέλη. Τα πρώτα
τραγούδια μελοποιούνται, ενώ εμφανής
είναι η προδιάθεσή για πρόζα.
Mέσα Δεκεμβρίου, στην καφετέρια που
βρισκόταν στο δώμα του Λευκού Πύργου, "Ο Νικόλας Άσιμος και η παρέα
Του", χωρίς μικρόφωνα και εξοπλισμό, εμφανίζονται μπροστά από κοινό.
Η επιτυχία ήταν
άμεση. Η διάθεση για πρόζα κυριαρχεί και η συνεργασία περνάει δοκιμασία. Ταυτόχρονα, αρχίζουν τα
πηγαινέλα και στην Ασφάλεια. Ο Νικόλας αντιδρά, όμως είναι πλέον αργά. Η
συνεργασία αποτελεί πια παρελθόν.
Από αριστερά: Άσιμος,
Δημητρακόπουλος, Κατσικαβέλης στην "Apple", Άνοιξη 1973, Θεσσαλονίκη.
(Φωτ. Αργύγης Ζαφειρίδης - αρχείο Δ. Δημητρακόπουλου) - (Γ. Ι. Αλλαμανή -
"Δίχως Καβάντζα Καμιά - Βίος και Πολιτεία του Νικόλα Άσιμου")
Συνεχίζει με νέο σχήμα στο Λευκό Πύργο.
Ταυτόχρονα αρχίζουν οι ρήξεις με τους συνεργάτες του. Αποκορύφωμα η αποχώρηση
του Άσιμου από τον Λευκό Πύργο με μαυρισμένο μάτι. Μηνύει μάλιστα τον Γιώργο
Αραπάκη, ο οποίος με την έκβαση της υπόθεσης καταδικάζεται σε 15ήμερη φυλάκιση.
Στις 28 Μαρτίου 1973, ξεκινάει εκ νέου
συνεργασία με τους Δημητρακόπουλο-Κατσικαβέλη καθώς και άλλους καλλιτέχνες στην
ντισκοτέκ "Apple", όπου και συνεχίζει εμφανίσεις μέχρι τα τέλη Μαΐου.
Από το πανεπιστήμιο έχει οριστικά
ξεκόψει, παρόλο που απείχε 6 μονάχα μαθήματα από το πτυχίο σε μια ενσυνείδητη
προσπάθεια να αποφύγει την θητεία και με τα όνειρά του για οδηγό χαράζει ρότα
για την Αθήνα και τις ζωντανές εμφανίσεις.
ακούστε και δύο χαρακτηριστικά τραγούδια του Νικόλα Ασιμου, "μπαγάσας" και "γιουσουρούμ" ...
