"Πότε θα συζητήσουμε για την ατομική ευθύνη;" του Αριστοτέλη Μαβίδη
Πότε θα συζητήσουμε για την ατομική ευθύνη;
Ας
φτιάξουμε ένα χάρτη απο εαν και ας τοποθετήσουμε τον εαυτό μας πάνω σε αυτόν.
Εκλογές έρχονται και πάλι πολλοί απο τους
υποψήφιους θα χαϊδέψουν αυτιά θα κάνουν χειραψίες θα χτυπήσουν πλάτες φιλικά θα
επιθεωρήσουν απο τις εξέδρες το κοινό τους να αποθεώνει μεγαλόπνοα σχέδια και όμορφα λόγια.
Οι υποσχέσεις προσωπικές και συλλογικές θα
βγούν στο προσκήνιο για να πείσουν.
Κόσμοι φανταστικοί και πραγματικοί θα
συναντηθούν. Έτοιμα πακέτα προτάσεων όπως αυτά για ίντερνετ τηλεφωνία και
τηλεόραση θα πλασαριστούν σε τιμή ευκαιρίας μιας ψήφου.One
stand night and the show must go on.
Μπορούν όλα αυτά όμως να ορίσουν την έννοια του πολίτη και της
πολιτικής;
Ο ορισμός της ατομική ευθύνης που
γενικεύεται και περιορίζεται στο ισοπεδωτικό «όλοι μαζί τα φάγαμε» δε με
καλύπτει. Αυτό που περιμένω είναι να ακούσω κάποιον υποψήφιο να εμπνέει και να
δημιουργεί τις προϋποθέσεις να αναλάβουμε την ατομική ευθύνη στις καθημερινές
μας πρακτικές αλλα και στις μεγάλες μας επιλογές .Όχι μόνο μέσα από ένα πλαίσιο
κανόνων αλλα από μια επιλογή ολόδική μας ανεξάρτητη σχεδόν αυθόρμητη,
συνειδησιακή.
Τι εννοώ…ακούω τους πολίτες να κατηγορούν
για βρώμικους δρόμους και γεμάτους κάδους αλλα θα βρούν ευκαιρία να πετάξουν το
πακέτο απο τα τσιγάρα χωρίς μεγάλο άγχος. Ακούω άλλους να μιλούν για σεβασμό
και παρκάρουν μπροστά σε ράμπα αναπήρων. Άλλοι μιλούν για πολιτικό πολιτισμό
και ψηφίζουν τους ίδιους παραγοντίσκους που θα τους δώσουν μια μικρουπόσχεση
για δίμηνη εργασία.
Η έννοια της ατομικής ευθύνης δε θα γίνει
κατανοητή μέσα απο ένα κήρυγμα πάντως.
Αν προσπαθήσω με αυτό το άρθρο να
καταγγείλω την ατομική ανευθυνότητα και την υποκρισία το πολύ πολύ να πάρω
μερικά σχόλια του τύπου… «δηλαδή εσύ δεν το κάνεις αυτό;» «Τι θες να μας το
παίξεις κτλπ.».
Σημασία έχει να δούμε λοιπόν μέσα απο ποιο πλαίσιο αυτή η νοοτροπία θα αλλάξει.. Πρέπει
να δούμε πως ο τοπικοί άρχοντες θα ζητήσουν, θα συζητήσουν, θα ασχοληθούν με
όλους εκείνους τους τρόπους που θα εμπνεύσουν και θα εκπαιδεύσουν τους πολίτες
να γίνουν η αλλαγή που επιθυμούν.
Σκεφθείτε πρακτικά πως θα ήταν τα πράγματα
εάν
-δεν κατεβάζαμε τα σκουπίδια μας μια μέρα
απεργίας
-δεν τα πετούσαμε δεξιά και αριστερά την
ώρα της βόλτας
-συμμετείχαμε σε τοπικές συνελεύσεις για τα
προβλήματα της περιοχής μας
-προσφέραμε εθελοντικά κάποιες υπηρεσίες
-μαθαίναμε περισσότερα για τον τρόπο με τον
οποίο μπορούμε να εξυπηρετηθούμε απο τις δημόσιες υπηρεσίες.
-σταματούσαμε στις διαβάσεις για να
περάσουν οι άνθρωποι
-εαν…εαν .εαν
Δε θέλω να κάνω μια αναπαράσταση του πολίτη
–προσκόπου -καλού μου ανθρώπου.
Θέλω απλά να βάλω στην προεκλογική ατζέντα
ένα ζήτημα ανάμεσα σε οράματα ,θάματα και ανατροπές. Τη θέληση των υποψηφίων να
λειτουργήσουν σαν υποκινητές σαν εμπνευστές και εκπαιδευτές μιας άλλης
κουλτούρας πολίτη.
Ναι και αυτό είναι μια διαθρωτική αλλαγή πέρα
απο μνημόνια ,πολυνομοσχέδια και οργανωμένα συμφέροντα που μας καταδιώκουν
επίμονα τον τελευταίο καιρό. Είναι η επιλογή μας να κάνουμε κάτι για τον εαυτό
μας, για την κοινωνία, την πόλη.
Φανταστείτε λοιπόν να φτιάχναμε ένα χάρτη
με όλα τα ΕΑΝ που θα άλλαζαν τη ζωή μας και να τοποθετούσαμε τον εαυτό μας
επάνω σε αυτό με τρόπο πρακτικό ,άμεσο ,καθοριστικό. Φανταστείτε να
δημιουργούσαμε ένα πλέγμα εκπαίδευσης του πολίτη σε όλες τις ηλικίες με τρόπο
σταθερό και προγραμματισμένο.
Τι «έσοδο» θα είχαμε σαν κοινωνία και με
πόσο μικρό κόστος τελικά. Να πως λοιπόν η πιο μεγάλη επένδυση είναι η επένδυση
στο ρόλο του πολίτη που τόσο δε μάθαμε, χάσαμε ή ξεχάσαμε. Ευτυχώς υπάρχουν
γύρω μου πολλά «αυτόνομα κρατίδια» δημιουργίας ενεργών πολιτών και έχουμε να
κλέψουμε εικόνες και παραδείγματα.
Αυτό είναι αλλαγή αυτό είναι βελτίωση της
ποιότητας ζωής και του πολιτισμού μας.
Αριστοτέλης
Μαβίδης
Διοικητικός
Υπάλληλος-Εκπαιδευτικός.
Πτ,
Διοίκησης Επιχειρήσεων
