ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΕΧΕΙΑ....

 

 Του Νίκου Μοσχόπουλου, δασκάλου.

 

Και σα να μην έφτανε η λαίλαπα που ζούμε στην καθημερινότητα, έχουμε και τις απροσάρμοστες νομοθεσίες και εγκυκλίους, που εδώ και 10-12 χρόνια υποχρεώνουν τα σχολεία μόνο σε εξόδους για εκπαιδευτικούς σκοπούς!

Δεν έχουν όμως συνειδητοποιήσει οι ιθύνοντες νόες, τόσο της πνευματικής όσο και της διοικητικής ηγεσίας, ότι ο λαός πεινάει και ολοένα και περισσότερο πληθαίνουν οι οικογένειες που αδυνατούν να επιτρέψουν στο παιδί τους να συμμετέχει.

 

Και τότε, δύο τινά συμβαίνουν :
ή ο μαθητής-τρια να νιώσει στο πετσί του αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό αποκλεισμό ή ο άνεργος γονιός να τελματώσει την ήδη πληγωμένη αξιοπρέπειά του δεχόμενος να συμμετέχει το παιδί του με την ελεημοσύνη των εισιτηρίων ελευθέρας εισόδου που καταφέρνει να εξασφαλίσει το σχολείο σε μερικές περιπτώσεις...

Τα πράγματα βεβαίως είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν η άνεργη,εξαθλιωμένη οικογένεια έχει δύο και τρία παιδιά ...

Για όλους αυτούς του λόγους που επιβάλλει η σύγχρονη, τραγική, ελληνική πραγματικότητα θα πρέπει αφενός οι εκπαιδευτικοί , κατά την άποψή μου:

 

1ον : Να οργανώνουν ανέξοδες, εκπαιδευτικές δράσεις ακόμα και αν αυτές δεν πληρούν τον προσδοκώμενο παιδαγωγικό στόχο (η χαρά , η ευτυχία και η ανακάλυψη μπορεί να κρύβεται και στο δασάκι της γειτονιάς) 

 

2ον: Να περιγράφουν τις συνθήκες επιβίωσης των μαθητών στους σχολικούς συμβούλους, τα μυαλά των οποίων σε αρκετές περιπτώσεις έχουν γεμίσει με αέρα κοπανιστό , έτσι ώστε να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους επαφή με την πραγματικότητα και να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους σε δαπανηρές δράσεις και προγράμματα που προϋποθέτουν έξοδα μεταφοράς και εισόδου.
(Σήμερα,τα 7 ευρώ είναι το ημερήσιο φαγητό για μια 4μελή οικογένεια!!!)

 

Τέλος, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε επιτέλους ως υπάλληλοι αλλά και κυρίως ως στελέχη εκπαίδευσης την ευθυνοφοβική στάση για ανάληψη πρωτοβουλιών πίεσης αλλαγής της κείμενης νομοθεσίας για τις εκπαιδευτικές επισκέψεις, που μόνο αποκλεισμό και δυστυχία προκαλεί. 

 

Υπάρχουν και εναλλακτικές. Αρκεί να τις ερευνούμε.

Δυστυχώς φρόντισαν οι πολιτικές να αφανίσουμε τα θεάματα και να περιοριστούμε στον αμφίβολο πλέον άρτο!!!

Ας μην αφανίσουμε και το χαμόγελο από τα χείλη των μαθητών μας κάνοντας τους να νιώθουν απόβλητοι...

(Αφορμή για το κείμενο ήταν πραγματικά γεγονότα.)