Τελικά βρέθηκε ο χώρος. Ούτε το Ηρώδειο, ούτε κάποιο άλλο στάδιο αλλά το «Πειραιώς 117» είναι ο συναυλιακός χώρος που θα φιλοξενήσει τον Τζον Κάρπεντερ στην Αθήνα στις 27 και 28 Μαΐου.

Μετρ των ταινιών θρίλερ και των φιλμ επιστημονικής φαντασίας (κυρίως κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980), σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ και κυρίως καλλιτέχνης που έδωσε νέες διαστάσεις στον όρο θρίλερ, ο Αμερικανός έρχεται με την ιδιότητα του μουσικού.

Στην Αθήνα θα παρουσιάσει το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Lost themes ΙΙ». Ο Νεοϋορκέζος που δηλώνει άθεος, που για δεκαετίες απογείωσε το σασπένς πλέκοντας ιστορίες με φαντάσματα να παίρνουν εκδίκηση, που εμπνεύστηκε όσο λίγοι από τα σχετικά κόμικς, καταφτάνει στην Ελλάδα λίγο πριν ανεβεί στην Κοπεγχάγη (30 Μαΐου) και λίγο πριν πάει να παίξει στο σπουδαίο Primavera της Βαρκελώνης.

Στη σκηνή τού αρέσει να φτιάχνει απόκοσμο και ολίγον μεταφυσικό περιβάλλον, γεμάτο από τους ήχους της vintage ελεκτρόνικα που στοιχειώνουν τους δίσκους του.

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη στις 16 Ιανουαρίου 1948 ο Κάρπεντερ διδάχτηκε τη μουσική αλλά και την τέχνη γενικότερα μέσα στο πατρικό του σπίτι καθώς ο μπαμπάς του, Χάουαρντ, υπήρξε δάσκαλος μουσικής και βιολιστής. Μετακόμισε με την οικογένειά του στο Κεντάκι από την ηλικία των πέντε ετών, καθώς ο πατέρας του έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της πόλης.

Πιτσιρικάς ήταν ακόμα όταν άρχισαν να τον ιντριγκάρουν τα γουέστερν του Χάουαρντ Χοκς και του Τζον Φορντ, καθώς και οι χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’50 - αυτές άλλωστε καταγράφονται ως οι πρώτες και πολύ βασικές του επιρροές. Και πριν καν τελειώσει τις σπουδές του, πήρε μια κάμερα στα χέρια κι άρχισε να χρησιμοποιεί την κινηματογραφική του ματιά.

Μάλιστα, μια σπουδαστική του ταινία από την εποχή που φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας ανακαλύφθηκε το 2011 και πραγματικά αποδεικνύει πως σημαντικά στοιχεία του σινεμά του, (κυρίως αυτά που ξεδίπλωσε στη μεγάλη του επιτυχία το «Ηalloween» («Η Νύχτα με τις Μάσκες», 1978») προϋπήρχαν στο μυαλό του.

Μάλιστα όταν αργότερα του ζητούσαν να περιγράψει τις σκέψεις του για τη «Νύχτα με τις Μάσκες», εκείνος υποστήριξε: «Αποφάσισα να κάνω ένα φιλμ που θα ήθελα να έχω δει ως παιδί: γεμάτο φτηνά κόλπα. Σαν ένα στοιχειωμένο σπίτι όπου κανείς περπατά στον διάδρομο και διάφορα πράγματα πηδούν πάνω του».

Η ταινία συχνά αναφέρεται ως μια αλληγορία για την αρετή της σεξουαλικής αγνότητας και των κινδύνων που κρύβει το περιστασιακό σεξ. Αρνούμενος φυσικά τον διδακτικό της ρόλο, ο Κάρπεντερ έχει ξεκαθαρίσει: «Πιστέψτε με, δεν υπάρχει καμία διάθεση ηθικής δήλωσης. Δεν ήθελα να δείξω ανθρώπους σε κατάσταση Αποκριών (Χάλογουιν) αλλά απλούς χαρακτήρες που συναντά κανείς σε κανονικούς εφήβους».

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν φοβήθηκε την αποτυχία -πολλές ταινίες στην καριέρα του δεν έκαναν εμπορική επιτυχία- αλλά τουλάχιστον μπορεί να καυχιέται πως εκτός από τη «Νύχτα με τις Μάσκες» έχει υπογράψει δημιουργίες όπως «Απόδραση από τη Νέα Υόρκη» (1981). Μάλιστα, πολλά από τα έργα του από τη δεκαετία του 1970 και του 1980, όπως «Dark Star» (1974), «Ο σταθμός 13 δέχεται επίθεση» (1976), «Η απειλή» (1982), «Starman» (1984), «Χαμός στην Τσάιναταουν» (1986) και «Ζουν ανάμεσά μας» (1988) έχουν ήδη αποθεωθεί ως καλτ.

Σε πολλές από τις ταινίες του, αυτός ο πολύπλευρος δημιουργός υπέγραψε και τη μουσική των σάουντρακ. Ωστόσο, επισήμως, το πρώτο του άλμπουμ το κυκλοφόρησε μόλις πέρυσι με τίτλο «Lost themes» και φέτος επανέρχεται με το «Lost themes ΙΙ» το οποίο πυροδότησε τις εμφανίσεις του.

«Το σχέδιο», λέει, «είναι να κάνω τη μουσική μου πιο ολοκληρωμένη και πλήρη. Στα άλμπουμ δεν φτιάχνουμε απλώς μουσική που θα μπει πάνω σε εικόνες. Δεν υπάρχουν ηθοποιοί που με ρωτούν τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουμε. Δεν υπάρχει ολόκληρη ομάδα που περιμένει οδηγίες. Ούτε μοντάζ, μόνο απελευθέρωση και καθαρή διασκέδαση».