Συναυλία της ΡΕΚΚ Καλαμαριάς για τους πρόσφυγες, Δευτέρα 18 Απρίλη, 8.00 μμ στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς "Μελίνα Μερκούρη"
“…Ξένους
ξένιζε και συ γαρ ξένος γ' έση…” (Ποιητής Μένανδρος, 4ος αιώνας πχ.)
H “Ριζοσπαστική Ενωτική Κίνηση
Καλαμαριάς” σε συνεργασία και με τη στήριξη της δομής
αλληλεγγύης “To
Καλαθάκι” και την αυτοδιοικητική παράταξη του Δήμου Θεσσαλονίκης “Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη” με την
ευγενική χορηγία των ρ/σ “9,58”/ ΕΤ-3
και “Στο Κόκκινο/93,4” στις 18 Απριλίου
, ημέρα Δευτέρα, στις 8 το βράδυ από το
Δημοτικό Θέατρο της Καλαμαριάς “Mελίνα
Μερκούρη” με εργαλείο ένα μουσικό δρώμενο, στο οποίο συνυπάρχουν
μοναδικές φωνές, μουσικές και ποίηση με την καθοδήγηση και διεύθυνση του
μουσικοσυνθέτη Σαράντη Κασσάρα, όλα υψηλότατης καλλιτεχνικής αξίας, εκπέμπουμε ένα επίκαιρο ισχυρό φιλειρηνικό-αντιπολεμικό μήνυμα, ένα
μήνυμα ‘εμπρακτής αλληλεγγύης και
ανθρωπιάς στους χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες που σήμερα διαμένουν
–ελπίζουμε προσωρινά- στη χώρα μας σε
διάφορα σημεία.
Τα
έσοδα της συναυλίας αυτής (συμβολική
τιμή εισιτηρίου 6 ευρώ) θα διατεθούν όλα για τις ανάγκες των προσφύγων
Εμείς,
παιδιά μεταναστών και απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την
Ανατολική Θράκη , δεν αισθανόμαστε άνετα μπροστά στις εικόνες ανδρών, γυναικών,
παιδιών, ηλικιωμένων καθημαγμένων, τρομοκρατημένων, απελπισμένων, άρρωστων και
πεινασμένων και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εκφράσουμε έμπρακτα την
αλληλεγγύη μας σε αυτούς ανκουφίζοντάς τους από το σωματικό και ψυχικό πόνο,
που νιώθουν καθημερινά.
Γνωρίζουμε
πολύ καλά τα προβλήματα που έχουν προκύψει στη χώρα μας από αυτή την μετακίνηση
ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων εξαιτίας περιφερειακών πολεμικών συγκρούσεων,
που έχουν ξεσπάσει και κακώς εξακολουθούν να συντηρούνται τα τελευταία χρόνια
στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η
χώρα και η ελληνική κοινωνία ‘εχουν υποστεί στην κυριολεξία ένα «σοκ»!
Αλλά
πως θα βγούμε από αυτην την κατάσταση;
Με
ρατσισμό και ξενοφοβία ή με ανοιχτή
σκέψη και φιλόξενη διάθεση και δημιουργικές συμπεριφορές σύμφωνα με τις
παραδόσεις μας και τις πολιτιστικές μας αξίες;
Σε
όσους καλόπιστα ή μη αναρωτιούνται «και τι κάνατε για τους Έλληνες που
υποφέρουν» απαντάμε με το έργο μας και τη συνεχή μας δράση.
Ενδεικτικά
αναφέρουμε : Η πρόταση για καθιέρωση της Τοπικής Κάρτας Κοινωνικής Αλληλεγγύης
, θεσμός που απευθύνεται μόνο στους
φτωχούς δημότες της Καλαμαριάς, επισκέψεις με υλικό στο
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στις Φυλακές Διαβατών, παλιότερα και δωρεές
εκπαιδευτικού –εποπτικού υλικού σε μικρούς μαθητές του Δημοτικού σε
υποβαθμισμένη περιοχή της Καλαμαριάς, ακόμα παλιότερα.
Κανένας
ή καμία δεν μπορεί να μας κατηγορήσει για “oψιμη ευαισθησία” ή έλλειψη
πατριωτισμού.
Άλλωστε,
πατρίδα δεν είναι μόνο ο γεωγραφικός χώρος που ζείς, αλλά και οι ιδέες, αρχές
και αξίες που σε συνδέουν με τον τοπικό πολιτισμό, στον οποίο μετέχεις.
Είμαστε,
σα λαός, φορείς ενός πανάρχαιου πολιτισμού, που διαχρονικά, τον “ξένο” τον
αντιμετώπιζε πάντοτε με σεβασμό , τόσο στην προχριστιανική, όσο και στην
μεταχριστιανική εποχή.
Στην Αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία θεωρούταν πράξη
αρετής. Τους ξένους προστάτευαν ο Ξένιος Δίας και η Αθηνά η Ξενία. Στα χρόνια
του Ομήρου, σε όποιο σπίτι και αν πήγαινε ένας ξένος, θα έβρισκε φιλοξενία.
Στον 4ο αιώνα πχ. ο ποιητής Μένανδρος
προέτρεπε τους συμπολίτες του : «Ξένους ξένιζε (να φιλοξενείς τους
ξένους) …» διότι «και συ γαρ ξένος γ'
έση (και σύ μπορεί στο μέλλον να βρεθείς στη θέση τους)…»
Όσον αφορά στην μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού
εποχή νιώθουμε – είτε θρησκευόμαστε, είτε όχι - συγκλονισμό από το παράπονο που
διατύπωνε στο Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο ο ιδρυτής της Χριστιανικής θρησκείας,
διωκόμενος κι αυτός – όντας νήπιο- πρόσφυγας
κι αυτός και η οικογένειά του από την Παλαιστίνη στο βασίλειο της Αιγύπτου :«ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ
με» δηλαδή «…Ξένος ήμουν και δεν με περιθάλψατε, γυμνός και δεν με ντύσατε…»
Και για το εντελώς πρόσφατο χρονικό διάστημα αναφερόμαστε
στην μετά την Μικρασιατική καταστροφή στην Κατοχή και στην μετά τον πόλεμο περίοδο , όπου η ανθρώπινη
έμπρακτη αλληλεγγύη άλλαξε ριζικά το
κοινωνικό τοπίο!
Όλα αυτά συγκροτούν έναν πνευματικό πολιτισμό, που και
αυτός για μας είναι πατρίδα.
Εκφράζοντας την έμπρακτή αλληλεγγύη μας εκτελούμε ένα αληθινό
πατριωτικό και ταυτόχρονα διεθνιστικό καθήκον.
Για όσους έχουν ακόμα δισταγμό, τους υπενθυμίζουμε ότι η
αλληλεγγύη στους ξεριζωμένους και καθημαγένους ανθρώπους δεν μπορεί να παρέχεται
”αλα καρτ” . Eίναι μία , ενιαία , και αδιαίρετη .
”αλα καρτ” . Eίναι μία , ενιαία , και αδιαίρετη .
Η αλληλεγγύη ή θα είναι για AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
για ΟΛΟΥΣ, ή δεν θα είναι ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!
Θεσσαλονίκη, 8.4.2016
Μανολης Λαμτζίδης
Επικεφαλής της
ΡΕΚΚ
