Ο πρώην επικεφαλής του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, υπουργός Εξωτερικών επί σχεδόν 20 χρόνια, υπέστη καρδιακή προσβολή και κατέληξε, "έχοντας δίπλα του την οικογένειά του", αναφέρει η ανακοίνωση.

Ο Γκένσερ διετέλεσε Ομοσπονδιακός Υπουργός Εσωτερικών από το 1969 έως το 1974 και από το 1974 έως το 1992, σχεδόν χωρίς διακοπή, Ομοσπονδιακός Υπουργός Εξωτερικών και Αντικαγκελάριος. Επίσης, ήταν Πρόεδρος του FDP από το 1974 έως το 1985.

Το 1944 και σε ηλικία 17 ετών έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος αν και, όπως έχει δηλώσει, αυτό έγινε βάσει ομαδικής αίτησης, την οποία ο ίδιος αγνοούσε. Θέλοντας να γίνει έφεδρος αξιωματικός και για να αποφύγει μια πιθανή αναγκαστική στρατολόγηση στο ένοπλο σώμα των SS (Waffen – SS), εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 1945 οικειοθελώς στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις (Βέρμαχτ) για να αναλάβει υπηρεσία στον πόλεμο και τοποθετήθηκε αρχικά στο σώμα μηχανικών στρατού στο Βίτενμπεργκ (Wittenberg). Λίγο πριν τη λήξη του πολέμου το Μάιο του 1945 και όντας υποδεκανέας στη «Στρατιά Βενκ», που ενεπλάκη στη Μάχη του Βερολίνου, αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου πρώτα υπό αμερικανική και στη συνέχεια υπό βρετανική στρατιωτική διοίκηση.

Απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1945 και ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός οικοδόμου. Από το Δεκέμβριο του 1945 επέστρεψε στο σχολείο του, το Λύκειο «Φρίντριχ Νίτσε» της πόλης Χάλλε (που μετονομάστηκε από το 1946 σε «Φρίντριχ Έγκελς») και ολοκλήρωσε τις σπουδές του, επιτυγχάνοντας στις απολυτήριες εξετάσεις το Μάρτιο του 1946. Το χειμώνα του 1946/47 νόσησε βαριά με φυματίωση και για το λόγο αυτό νοσηλεύτηκε για τρεις μήνες σε σανατόριο. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δέκα ετών χρειάστηκε να νοσηλευτεί επανειλημμένα λόγω αυτής της ασθένειας, που ήταν τότε ακόμη ανίατη. Παρ΄ όλα αυτά, ο Γκένσερ ολοκλήρωσε μέσα στο διάστημα από το 1946 έως το 1949 τον κύκλο σπουδών στις νομικές και οικονομικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια του Χάλλε – Βίτενμπεργκ και της Λειψίας, επιτυγχάνοντας το 1949 στη Λειψία στην πρώτη κρατική εξέταση για νομικούς. Αμέσως μετά και έως το 1952 εργάστηκε ως εισηγητής στο Ειρηνοδικείο της περιφέρειας του Εφετείου της πόλης Χάλλε.

Στις 20 Αυγούστου 1952 ο Γκένσερ πέρασε, μέσω του Δυτικού Βερολίνου, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Εργάστηκε ως εισηγητής στο Εφετείο της Βρέμης και το 1954 πέτυχε στη δεύτερη κρατική εξέταση για νομικούς στο Αμβούργο. Στη συνέχεια, έως το 1956, εργάστηκε ως δικηγόρος στη δικηγορική εταιρία των Δρ. Φρικ, Μπούζινγκ, Γκένσερ και Δρ. Μούφελμαν στη Βρέμη, που ειδικευόταν στο οικονομικό και φορολογικό δίκαιο.

Ο Γκένσερ το 1974 με τους κομματικούς του συνεργάτες Hildegard Hamm-Brücher, Otto Graf Lambsdorff (όρθιος) και Wolfgang Mischnick.

Από το 1946 έως το 1952 ο Γκένσερ υπήρξε μέλος του τοπικού παραρτήματος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (Liberal Demokratische Partei Deutschlands - LDP) στο κρατίδιο Σαξωνίας-Άνχαλτ. Από το 1952 είναι μέλος του FDP. To 1954 εξελέγη στη θέση του αναπληρωτή επικεφαλής των Νέων Δημοκρατών (Jungdemokraten) στη Βρέμη.

Από το 1956 έως το 1959 διετέλεσε επιστημονικός βοηθός της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP στη Βόννη. Από το 1959 έως το 1965 ήταν διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας του FDP, ενώ από το 1962 έως το 1964 ήταν παράλληλα διευθυντής του κόμματος FDP σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το 1968 εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος.

Τέλος, από 1 Οκτωβρίου 1974 έως 23 Φεβρουαρίου 1985 υπήρξε πρόεδρος του FDP. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου, συντελέστηκε μια αλλαγή στην πολιτική συνεργασίας του FDP για το σχηματισμό κυβερνήσεων, τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κρατιδίων: από το 1982 το FDP ξεκίνησε να συνεργάζεται με το συνασπισμό των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU), αντί για τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), με τους οποίους συνεργαζόταν έως τότε. Το 1985 επέλεξε να μην αναλάβει πάλι τη θέση του προέδρου του κόμματος.

Στις 18 Μαΐου 1992 ο Γκένσερ αποχώρησε οικειοθελώς από την Κυβέρνηση, μετά από 23 χρόνια συνολικής θητείας. Είχε ανακοινώσει την απόφασή του τρεις εβδομάδες νωρίτερα, στις 27 Απριλίου 1992. Κατά το χρόνο της αποχώρησής του, ήταν ο αρχαιότερος εν ενεργεία Υπουργός Εξωτερικών στην Ευρώπη και ανακηρύχθηκε σε επίτιμο πρόεδρο του FDP.