ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΪΛΑΚΗ

Η μεγάλη Ιζαμπέλ Ιπέρ έρχεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, και είναι βέβαιο ότι η Γαλλίδα ηθοποιός θα σαγηνεύσει για ακόμη μία φορά με την ερμηνεία της το ελληνικό κοινό. Είναι μια αληθινή σταρ, με περισσότερες από εκατό ταινίες και ρόλους-φετίχ στο ενεργητικό της, βραβευμένη στα Φεστιβάλ Καννών και Βενετίας, η οποία καταφτάνει για ένα συγκλονιστικό ρεσιτάλ μεταμορφώσεων, από τις 20 έως τις 22 Δεκεμβρίου, στην Κεντρική Σκηνή τη Στέγης.

Οι «Phaedra(s)» (Οι Φαίδρες) είναι ένας παιγνιώδης όσο και μεγαλειώδης σκηνικός στοχασμός για τον έρωτα ανά τους αιώνες, με αφορμή τον Ευριπίδη, τον Σενέκα και τρεις σύγχρονούς μας λογοτέχνες, σε σύλληψη και σκηνοθεσία ενός από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της εποχής μας: του Πολωνού Κριστόφ Βαρλικόφσκι.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ μεταμορφώνεται σε θεά, βασίλισσα, ιερή πόρνη, ερωτευμένη αυτόχειρα, ασυμβίβαστη σύγχρονη γυναίκα και ζωντανό είδωλο του αυτοκαταστροφικού πάθους και γίνεται η ακαταμάχητη μούσα του χαρισματικού Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι. Η κορυφαία Ευρωπαία ηθοποιός ξανασυνεργάζεται με τον Βαρλικόφσκι ? την είχαμε θαυμάσει στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην παράστασή του «Ενα λεωφορείο» με την Ιπέρ στον ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Σε κάθε περίπτωση, η Ιπέρ διανύει μία από τις πιο γόνιμες καλλιτεχνικές περιόδους της ζωής της: Η Γαλλίδα ντίβα της υποκριτικής φέτος έλαμψε στο «Εκείνη» (Elle) του Πολ Βερχόφεν -μια ταινία που αναδείχθηκε ως μία από τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το Cahiers du Cinema- κέρδισε το Gotham Award για το «Μέλλον» της Μία Χάνσεν - Λοβ και τώρα έρχεται στη Στέγη με μια ιδιαίτερα απαιτητική παράσταση.

«Η σημερινή Φαίδρα είναι χωρίς αμφιβολία λίγο από τον καθένα μας, γι’ αυτό και ο Κριστόφ Βαρλικόφσκι τη φαντάζεται μόνο στον πληθυντικό αριθμό. Η Φαίδρα είναι σαν τη Μαντάμ Μποβαρί, περισσότερο ιδέα, παρά πρόσωπο», εξηγεί χαρακτηριστικά η Ιζαμπέλ Ιπέρ. Αυτή τη φορά ο Βαρλικόφσκι γυρνάει είκοσι πέντε αιώνες πίσω, φτάνει στη «Φαίδρα» του Ευριπίδη και από εκεί ξεκινάει ένα ταξίδι μέχρι το σήμερα, πολλαπλασιάζοντας τα πρόσωπα της ερωτευμένης με τον πρόγονό της τραγικής ηρωίδας. Εγκιβωτίζοντας τον οκταμελή θίασό του σε ένα αρχιτεκτονικής υφής σκηνικό απαράμιλλης αισθητικής, ο Βαρλικόφσκι ξετυλίγει μια ιδιοσυγκρασιακή ελεγεία για τον έρωτα, βάζοντας σεκάνς από την «Ψυχώ» του Αλφρεντ Χίτσκοκ και από το «Θεώρημα» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι να συνυπάρχουν με τις ερμηνείες ενός εξαιρετικού θιάσου, με επικεφαλής -φυσικά- την Ιπέρ.

Αποσπάσματα από τις τραγωδίες «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη και «Φαίδρα» του Σενέκα διασταυρώνονται με τρία σύγχρονα έργα: τον «Ερωτα της Φαίδρας» της εμβληματικής Βρετανίδας αυτόχειρας δραματουργού, Σάρα Κέην, το μυθιστόρημα «Ελίζαμπεθ Κοστέλο» του Νοτιοαφρικανού νομπελίστα Τζ. Μ. Κουτσί και τα κείμενα του Καναδο-Λιβανέζου Ουασντί Μουαουάντ. Η εικονοκλαστική παράσταση «Φαίδρες» βασίζεται, λοιπόν, σε ένα περίτεχνο μωσαϊκό κειμένων, με αναφορές εξίσου στους αρχαίους ελληνικούς μύθους όσο και στην ποπ κουλτούρα, τη φιλοσοφία και τη σύγχρονη πολιτική- γεγονός που την καθιστά ακόμα πιο περίτεχνη, παράτολμη και -αναμφίβολα- πολυαναμενόμενη...