Νίκος Παϊζης: «Αντιπαιδαγωγικό και παράλογο το εκπαιδευτικό μας σύστημα»


Νίκος Παϊζης: «Αντιπαιδαγωγικό και παράλογο το εκπαιδευτικό μας σύστημα»

"Το σύστημα είναι "κολλημένο" στο ίδιο μοτίβο. Όποια κυβέρνηση και να έρθει, όποιος υπουργός, δεν μπορεί να του μεταβάλλει τον προσανατολισμό του. Φαίνεται στατικό, αλλά δεν είναι, το κινεί η ίδια η παθογένειά του"
Από τις αρχές του 2000, κάθε κυβέρνηση εκπονούσε το δικό της μεταρρυθμιστικό “πλάνο” για την εκπαίδευση. Περισσότερο ή λιγότερο συστηματικά, όλοι οι υπουργοί Παιδείας είχαν κάτι να αλλάξουν. “Καμία μεταρρύθμιση όμως δεν έχει μεταβάλλει την απόδοση της εκπαίδευσης”, όπως τονίζει ο Νίκος Παΐζης, ερευνητής και επιστημονικός Σύμβουλος του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ.
Τα χρόνια 2002-2014 ο σχετικός δείκτης που μελετά το ΚΑΝΕΠ έχει μείνει σχεδόν αμετάβλητος. Στην ερώτηση “γιατί;”, η απάντηση του Ν. Παΐζη είναι χαρακτηριστική: “Οι μεταρρυθμίσεις συνήθως εστιάζουν στην αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και λιγότερο στην βελτίωση της απόδοσης στην υποχρεωτική εκπαίδευση”.
Την ερχόμενη Τρίτη ο Ν. Παΐζης εκ του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ παρουσιάζει την Ετήσια Έκθεση του 2016, που έρχεται να δώσει τόσο την εικόνα του εκπαιδευτικού συστήματος, όσο και να προτείνει κατευθύνσεις για την αλλαγή της εκπαιδευτικής πολιτικής. Πολλά από τα ευρήματα είναι σοκαριστικά -όπως για την κατάσταση των εκπαιδευτικών υποδομών, ή την μέση ηλικία του εκπαιδευτικού προσωπικού.
Λίγα 24ωρα πριν, η “Α” συνάντησε τον Ν. Παΐζη, προκειμένου να αποδώσει από τη θέση του την “ακτινογραφία” του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. “Στοχεύει στο να λαμβάνουν οι μαθητές τον μέγιστο δυνατό όγκο πληροφοριών, στη μικρότερη δυνατή ηλικία, και το χειρότερο, απευθύνεται κατεξοχήν σε όποιον τελικά τα καταφέρει. Γι’ αυτό άλλωστε τροφοδοτεί την παραπαιδεία και τροφοδοτείται από αυτή”, επισημαίνει. Τι προτείνει; “Ενιαίο στρατηγικό σχεδιασμό από τη προσχολική μέχρι και την τριτοβάθμια και τη δια βίου μάθηση”.
* Ποια είναι η “ταυτότητα” του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος;
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει τη δική του λογική, που δεν θα τη βρει κανείς αποτυπωμένη σε νόμους, αποφάσεις ή εγκυκλίους. Βασικά, είναι αντιπαιδαγωγικό και ορισμένες φορές παράλογο. Στοχεύει στο να λαμβάνουν οι μαθητές τον μέγιστο δυνατό όγκο πληροφοριών, στη μικρότερη δυνατή ηλικία, και το χειρότερο, απευθύνεται κατεξοχήν σε όποιον τελικά τα καταφέρει. Γι’ αυτό άλλωστε τροφοδοτεί την παραπαιδεία και τροφοδοτείται από αυτή. Δυστυχώς δεν ακολουθεί ένα ενιαίο στρατηγικό σχέδιο αλλά αναπτύσσεται διακριτά σε κάθε επιμέρους βαθμίδα της εκπαίδευσης. Αυτό το βλέπει κανείς για παράδειγμα στο ποσοστό των μαθητών που χάνουν την τάξη ή προάγονται οριακά. Ενώ στο Γυμνάσιο διαμορφώνεται περίπου στο 10%, στην Α΄ Γυμνασίου είναι ψηλότερο (16%). Το σύστημα επιδεικνύει εξαρχής τη δύναμη και την προτεραιότητα του και “κοπανάει” τους πρωτοετείς μαθητές στο Γυμνάσιο. Όσο για το Λύκειο, ένας στους τρεις μαθητές χάνουν την τάξη ή προάγονται οριακά, ενώ η αντίστοιχη αναλογία αυξάνεται στα ΕΠΑΛ στους ένας στους δύο μαθητές. Κυρίως στη συγκεκριμένη βαθμίδα η εκπαιδευτική λογική και ακεραιότητα του συστήματος έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα.
* Πού αποδίδετε την αποτυχία αυτή;
Το σχολείο δεν μπορεί να εκφράσει τις προσδοκίες της κοινωνίας. Τα νοικοκυριά δίνουν πολλά χρήματα για την εκπαίδευση, ωστόσο οι επιλογές για τη μετέπειτα σταδιοδρομία των παιδιών, τόσο ως προς την επιλογή σχολής στα ΑΕΙ, όσο και στο εργασιακό μέλλον, είναι όλο και πιο περιορισμένες. Αν δει κανείς το εκπαιδευτικό σύστημα με κάποια «συμπάθεια» θα το χαρακτηρίσει τουλάχιστον φοβικό. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να έχει βγει πρώτος εύκολα στην εγκύκλια ακαδημαϊκή του γνώση. Δεν αποδέχεται το σύστημα ούτε την ιδιαιτερότητα ούτε τη μοναδικότητα των προσώπων, κυρίως φοβάται την όποια εκπαιδευτική καινοτομία. Για να αλλάξει θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπο με κάτι πολύ περισσότερο από ένα σχολικό εγχειρίδιο και μια διδακτέα ύλη ανά μάθημα.
Το σύστημα είναι “κολλημένο” στο ίδιο μοτίβο, σε ένα στατικό πρότυπο. Όποια κυβέρνηση και να έρθει, όποιος υπουργός, δεν μπορεί να του μεταβάλλει τον προσανατολισμό του. Φαίνεται στατικό, αλλά δεν είναι, το κινεί η ίδια η παθογένειά του. Κι αν πάει κανείς να στοχεύσει τη ρίζα του προβλήματος, τότε θα έρθει αντιμέτωπος με τον κουρνιαχτό της παθογένειας. Είναι χαρακτηριστικό, πως ενώ επίσημα η διδασκαλία ξένων γλωσσών έχει από δεκαετίας ενσωματωθεί στα προγράμματα σπουδών όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, το δίκτυο των Κέντρων Ξένων Γλωσσών είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των νηπιαγωγείων μας (το ευρύτερο δίκτυο σχολικών μονάδων του εκπαιδευτικού συστήματος). Είναι κυριολεκτικά σε κάθε γειτονιά χωριό. Πώς τα κλείνεις;

Όπως θα δείτε και στην ετήσια έκθεση του ΚΑΝΕΠ που θα παρουσιάσουμε την Τρίτη, ο δείκτης απόδοσης της εκπαίδευσης από το 2002 ώς σήμερα δεν καταγράφει αξιοσημείωτες αυξομειώσεις παραμένει σχεδόν σταθερός. Από μια περίοδο που το υπουργείο Παιδείας είχε χρήματα ως την περίοδο των μεγάλων περικοπών, οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν μεταβάλλει την απόδοση της εκπαίδευσης. Συνήθως εστιάζουν στην αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και λιγότερο στη βελτίωση της απόδοσης στην υποχρεωτική εκπαίδευση.






.....Διαβάστε την συνέχεια εδώ



πηγή avgi.gr/


Το avatonpress.gr είναι ανεξάρτητο ενημερωτικό site και στηρίζεται μόνο σε σας. Κάνοντας κλικ στις διαφημίσεις μας βοηθάτε να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας! Ευχαριστούμε εκ των προτέρων!

Σχολίασε κι εσύ!