ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ: Με αφορμή την Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821
ΜΕ
ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 25ης
Μαρτίου 1821
Με αφορμή την επέτειο του μεγάλου
ξεσηκωμού του έθνους μας και θέλοντας να τιμήσω στο ελάχιστο τη μνήμη ενός
μεγάλου αγωνιστή της λευτεριάς που απολαμβάνουμε και δαπανούμε αλόγιστα σήμερα
εμείς, οι αγνώμονες της ιστορίας του λαού μας, παραθέτω τρία αποσπάσματα από τα
γραφόμενα του στρατηγού Μακρυγιάννη, ευελπιστώντας να αποτελέσουν για εμάς
λαμπρό φάρο και οδηγό στους χαλεπούς καιρούς που «ταλανίζουν» τη χώρα μας.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΕΔΙΡΝΕΛΗΣ (υποψήφιος Δήμαρχος Ωραιοκάστρου)
1ο
"Αν μας έλεγε
κανένας αυτείνη την λευτεριά οπού θα γευόμαστε, θα
περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο
να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή
φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ όλους εμάς, στρατιωτικούς και
πολιτικούς. Της
πρόσοδες της πατρίδας της κλέβομεν, από υποστατικά δεν της αφήσαμεν τίποτας, σε ῾πηρεσίαν να μπούμεν, ένα βάνομεν εις το ταμείον, δέκα
κλέβομεν. Αγοράζομεν πρόσοδες, της τρώμεν όλες. Χρωστούν εις το Ταμείον
δεκοχτώ῾κατομμύρια ο ένας κι ο άλλος· ο
Μιχαλάκης Γιατρός πεντακόσες χιλιάδες, ο Τζούχλος τρακόσες, ο Γιωργάκης Νοταράς
τρακόσες πενήντα – όλο τέτοιγοι χρωστούνε αυτά. Ο κεντρικός ταμίας ο Φίτζιος –
τρακόσες πενήντα του λείπουν από το ταμείον· κι ακόμα δεν κυτάχτηκαν πόσα θα
λείψουν ακόμα. Το ίδιο ντογάνες κι άλλα. Τέτοιοι μπαίνουν εις τα πράματα και
τέτοιους συντρόφους βάνουν. Δύσκολο είναι ο τίμιος άνθρωπος να κάνη τα χρέη του
πατριωτικώς. Οι αγωνισταί οι περισσότεροι και οι χήρες κι αρφανά δυστυχούν. Πολυτέλεια
και φαντασία – γεμίσαμεν πλήθος πιανοφόρτια και κιθάρες. Οι δανεισταί μας
ζητούν τα χρήματά τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από – κάνουν επέβασιν εις τα
πράματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Πώς θα
σωθούμεν εμείς μ’ αυτά και να σκηματιστούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι;
Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού
τρέχομεν να τζακιστούμεν".
2ο Το 1827 η ελληνική κυβέρνηση όρισε αρχιστράτηγο της ξηράς τον
Άγγλο στρατηγό Τσωρτς, παραμερίζοντας τον Γ. Καραϊσκάκη. Να πώς σχολιάζει ο Μακρυγιάννης
αυτή την απόφαση: «Έφκιασαν
τη Συνέλεψη, διόρισαν τον ναύαρχον τον νέον, ότι γέρασε ο Μιαούλης, τον
αρχιστράτηγο, ότι δεν δύναται ο Καραϊσκάκης, και γράψαν μια διαταγή εις τον
Καραϊσκάκη οι καλοί πατριώτες και τόλεγαν ότι κιντύνευε η πατρίς, όταν νάστιβε
ο Καραϊσκάκης και οι σύντροφοί του τα πουκάμισά τους, εκίναγε το αίμα από την
Αράχωβα, από τον Έπαχτο, από το Δίστομον κι από τον καθημερινό πόλεμο, τότε
έγραψαν του Καραϊσκάκη και τόπαιρναν τα συχαρίκια ότι διόρισαν τον Τζούρτζη -κι
αυτός να είναι εις την οδηγίαν του. Στοχαστείστε, εσείς οι αναγνώστες. Αυτείνη
την εποχή ποιος είχε γνώση διά να σώση την πατρίδα -και ποιος να την χάση. Με
τόση δύναμη ο Καραϊσκάκης δεν την έφκειανε φλούδα όλους αυτούς».
3ο Μπαίνοντας εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ ἀκολουθώντας νὰ γράφω δυστυχήματα ἀναντίον τῆς πατρίδος καὶ θρησκείας, ὁποῦ τῆς προξενήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνοησίαν μας καὶ ῾διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ θρησκευτικοὺς καὶ ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἀπὸ ῾μᾶς τοὺς στρατιωτικούς, ἀγαναχτώντας καὶ ἐγὼ ἀπ᾿ οὗλα αὐτά, ὅτι ζημιώσαμε τὴν πατρίδα μας πολὺ καὶ χάθηκαν καὶ χάνονται τόσοι ἀθῶοι ἄνθρωποι,
σημειώνω τὰ λάθη ὁλωνῶν καὶ φτάνω ὡς
σήμερον, ὁποῦ δὲν θυσιάζομε ποτὲς ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸν καὶ εἴμαστε σὲ τούτην
τὴν ἄθλια
κατάστασιν καὶ κιντυνεύομεν νὰ χαθοῦμεν.
Τὸ Ἔθνος ἀφανίστη ὅλως
διόλου καὶ ἡ θρησκεία ἐκκλησία εἰς τὴν πρωτεύουσα δὲν εἶναι καὶ μᾶς γελᾶνε ὅλος ὁ κόσμος... Ὅ,τι τοῦ λὲς ἡ θρησκεία δὲν εἶναι τίποτας! Ἀλλοίμονο ῾σ ἐκείνους ὁποῦ χύσανε τὸ αἷμα τους καὶ
θυσιάσανε τὸ δικόν τους νὰ ἰδοῦνε τὴν πατρίδα τους νὰ εἶναι τὸ γέλασμα ὅλου τοῦ κόσμου
καὶ νὰ καταφρονιῶνται τ᾿ ἀθῷα αἵματα ὁποῦ χύθηκαν!
Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ῾νεργήσω κι᾿ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν.
Μοῦ λέγει
(ὁ Ὄθων): «Τί θέλεις νὰ μοῦ εἰπῆς
τώρα;» «Ψέματα θέλεις νὰ σοῦ εἰπῶ ἢ ἀλήθεια;»
«Ἐγώ», μοῦ λέγει, «ποτὲς δὲν ἀκῶ
ψεύματα· ὅλο ἀλήθειες».
Τοῦ λέγω, «ἐγὼ ἔχω
γιομάτες δυὸ τζέπες μίαν μὲ
ψέματα, τὴν ἄλλη μ᾿ ἀλήθειες.
Τώρα τί ἀγαπᾶς;» «Ἀλήθεια»
μοῦ λέγει. Γυρίζω τὰ μάτια
μου εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ὁρκίζομαι
εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ νὰ εἰπῶ τὴν ἀλήθεια
γυμνὴ ἐμπροστά του. Τοῦ λέγω «Ἡ ἀλήθεια
εἶναι πικρὴ καὶ θὰ μὲ πάρης
πίσου εἰς τὴν ὀργή
σου. Ὅμως διὰ πάντα νὰ εἶμαι εἰς τὴν ὀργή
σου, τὴν ἀλήθεια θὰ σοῦ λέγω, ὅτ᾿ εἶναι τοῦ Θεοῦ· τὸ ψέμα
τοῦ διαβόλου. Καὶ δὲν εἶναι
καιρὸς νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια.
("Απομνημονεύματα
Μακρυγιάννη", εκδ. Μέρμηγκα, Αθήνα 1980)
Ωραιόκαστρο 25-3-2014
