"ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ" ... του Μάκη Διάκου
του Μάκη Διάκου
Λεφτά υπάρχουν !
Όταν ένα σύστημα περνά κρίση οι δυνάμεις που το
συνιστούν αναζητούν Κοινό Τόπο σύμπλευσης ώστε να ξεπεραστεί αυτή όσο το
δυνατόν ανώδυνα και γρηγορότερα. Αυτό λέει η βιολογία, η κοινωνική ψυχολογία, η
πολιτική ιστορία. Οι δυνάμεις του τόπου, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, οικονομικής
κατάστασης, πολιτικών επιλογών,
κινούμενες από το μερικό συμφέρον
τους ενστικτωδώς βρίσκουν αυτόν τον τόπο που στεγάζει το ευρύτερο συμφέρον.
Σε αυτόν βέβαια δε συγκλίνουν πάντα όλες οι δυνάμεις, (είτε από ιδεολογικές
αγκυλώσεις είτε επειδή δεν χωρά το συμφέρον τους εντός αυτού του τόπου) αρκεί
όμως αυτές που καταλήγουν σε αυτόν να είναι πλειοψηφικές και οριζόντιες στα
στρώματα που εκφράζουν.
Πλήθος τα παραδείγματα της ιστορίας γενικώς αλλά
και της δικής μας ειδικότερα. Ακόμα και στα πρόσφατα γεγονότα της κρίσης που
ζούμε, ο ΓΑΠ κοινό τόπο αναζητούσε όταν έκανε πρόσκληση στον Α. Σαμαρά τον
Ιούνιο του 2011 να αντιμετωπίσουν μαζί την κρίση. Μόνο που τότε ο Α. Σαμαράς κατάλαβε πως ο κοινός τόπος
βρισκόταν μόνο υπό την πρωθυπουργία του. Κοινό τόπο αναζήτησε αργότερα ο ΓΑΠ,
και τον βρήκε, με την σύσταση τρικομματικής κυβέρνησης από τον Λ. Παπαδήμο. Κοινό τόπο βρήκε η κυβέρνηση υπό τον Α.
Σαμαρά αργότερα στις εκλογές του 2012 με το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ (12%) και τη
ΔΗΜΑΡ. Σε ένα χρόνο ο κοινός τόπος συρρικνώθηκε ενώ τα προβλήματα
μεγάλωναν. Αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ από την
κυβέρνηση (για πολιτικούς λόγους παρακαλώ) κι αρχίζει το παράδοξο. Αντί να
αναζητήσουν νέες κοινωνικές συμμαχίες διευρύνοντας κι εκδημοκτρατικοποιώντας
την πολιτική τους με την άμβλυνση τόσο της θεσμικής λειτουργίας και τηυ
χαλάρωση των οικονομικών μέτρων, οι εναπομείναντες στο κυβερνητικό σχήμα Ν.Δ
και ΠΑΣΟΚ, όλο και περισσότερο καταφεύγουν στην πόλωση και τη συστράτευση
πολιτικών προσωπικοτήτων που
ανερυθρίαστα μπορούν να αναλάβουν την διεκπεραίωση πολιτικών κοινωνικής
πόλωσης. Όλο και περισσότερο περιχαρακώνονται απέναντι στην κοινωνία αξιοποιώντας κάθε
φοβικό της σύνδρομο. Το μεν ΠΑΣΟΚ με την απωθητική συμπεριφορά των στελεχών που του έχουν
εναπομείνει (και συμπτωματικά είναι μόνο αυτά που συμμετέχουν στο κυβερνητικό
σχήμα ή ελπίζουν σε κάτι τέτοιο όσο είναι βουλευτές) έναντι αυτών που για
διάφορους λόγους αποχώρησαν ή εδιώχθησαν από αυτό και η Ν.Δ. με την επιβράβευση όλων των
γραφικών προσωπικοτήτων της εντελώς δεξιάς της έκφρασης της τελευταίας περιόδου
των χαρούμενων χρόνων που ζούσαμε. Ευτελίζουν ακόμα και την προπαγάνδα όταν με τη δύναμη των μικροφώνων
που τους παραχωρούνται αφειδώς, παραποιούν κάθε έννοια ορθολογισμού με την
απλούστατη μέθοδο της άμεσης προσαρμογής του στον χρόνο και στον χώρο. Η
προσέγγιση τους ταιριάζει μόνο σε μικρόνους οι οποίοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα μόνο όταν το
βλέπουν. Η πλήρης αποτυχία δηλαδή της πολιτικής ως έννοιας. Με το επιχείρημα της ημερήσιας διάταξης (Τι
να κάνουμε; δεν έχουμε λεφτά για τις συντάξεις! Να μην το υπογράψουμε το
μνημόνιο;) δεσμεύουν τη χώρα για τα επόμενα 50 χρόνια. Παραχωρούν τον Εθνικό
πλούτο της χώρας χωρίς Εθνικό σχέδιο παρά μόνο με την υπόσχεση 1000 θέσεων
εργασίας. Γνωστά αυτά.
Και τώρα, την κρίσιμη ώρα της πολιτικής τους
κατάρρευσης (μας κυβερνά ήδη το δεύτερο μαζί με το τέταρτο κόμμα των Ευροεκλογών του Ιουνίου που δε συγκεντρώνουν
ούτε το 31%) αντί να αναζητήσουν επιτέλους τον κοινό τόπο ως μόνη
προϋπόθεση πολιτικής τους επιβίωσης αλλά
και πολιτικής ομαλότητας, οξύνουν το πολιτικό κλίμα, περιχαρακώνονται σε
παρωχημένα ιδεολογήματα κι αναθέτουν σε όσους θέλανε πολύ να επιβιώσουν
πολιτικά να μας πείσουν για την καταστροφική έλευση του Τσίπρα επειδή δεν έχει
κοστολογημένο πρόγραμμα. Κι αυτά μας τα λένε αυτοί που την τελευταία χρονιά
που κυβέρνησαν τη χώρα (το 2009) την έβαλαν 36 δις μέσα!
Η κοστολόγηση του Α. Τσίπρα είναι απλή και για
αυτό δεν αντιμετωπίζεται εύκολα: Είναι πρωτίστως πολιτική και μετά
οικονομική. Είναι ο Κοινός Τόπος.
Πρώτη φορά το ξεστόμισε ο ΣΥΡΙΖΑ δια στόματος Α. Τσίπρα τόσο ξεκάθαρα. Η
σύγκλιση όσο το δυνατόν ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών στρωμάτων πάνω σε
δημοκρατική βάση για τη συγκρότηση
ενιαίου μετώπου που θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση, θα βάλει
τις βάσεις ανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας, θα πάρει μέτρα ανακούφισης των
επιχειρηματιών, θα αποκαταστήσει μισθολογικές αδικίες, θα συνδράμει στον
χαμηλοσυνταξιούχο, θα καταρτίσει Εθνικό
Στρατηγικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Αυτό διεκδίκησε στην ΔΕΘ το 2014. Τόσο στην ομιλία του όσο
και στη συνέντευξη τύπου που έδωσε. Και φαίνεται να έπεισε. Αντίθετα ο Α.
Σαμαράς κι ο Ε. Βενιζέλος ούτε καν το επιχείρησαν αυτό. Πολύ απείχε από τον
προβληματισμό τους κάτι τέτοιο. Δεν αναζητούν πλέον κοινωνικές συμμαχίες,
ξέρουν πως έχουν εξαντλήσει όλα τα όρια για κάτι τέτοιο. Μόνο να συγκρατήσουν
τους τελευταίους πιστούς ενδιαφέρονται και με φοβικά σύνδρομα να ανακτήσουν
κάτι από τους παλιούς. Κι αυτό, φέτος στη ΔΕΘ, ήταν πιο φανερό από ποτέ. Ο μεν πρώτος ανέσυρε από στο συρτάρι του ότι
πιο αναχρονιστικό διαθέτει η Ελληνική δεξιά για να πείσει την κοινωνία πως ο Α.
Τσίπρας είναι Άθεος, αφερέγγυος και
καπηλευτής της ιστορίας επειδή πήγε στο Άγιον Όρος και στην Αμφίπολη κι ο άλλος απειλώντας και καταγγέλλοντας το μεν αποχωρών
ΠΑΣΟΚ ως σφετεριστές κι επίζηλους της σφραγίδας που πλέον κατέχουν οι
ολίγοι πιστοί που έχουν απομείνει στο ΠΑΣΟΚ
αλλά κι ως δειλούς και αδύναμους επειδή δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βάρος των
μνημονιακών πολιτικών που ίσως κάποτε ψήφισαν.
Η κοστολόγηση, με την έννοια της αποτίμησης των
εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ μέσω του Α. Τσίπρα,
είναι πρωτίστως πολιτική και όχι οικονομική. Ότι υποσχέθηκε αυτό
το διήμερο στη Θεσσαλονίκη αγγίζει τα όρια της ανθρωπιστικής βοήθειας του
Ερυθρού Σταυρού στη διατήρηση του
Ευρωπαϊκού κεκτημένου διαβίωσης. Μερικά μέτρα από αυτά αν δεν τα κάνει η
κυβέρνηση θα τα κάνουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις. Επιπλέον είναι στοιχειώδη
μέτρα οικονομικής ανάσας κι επιβίωσης των εναπομεινάντων επιχειρήσεων κι βέβαια
αυτά για την αντιμετώπιση της ανεργίας και των επιπτώσεων της. Είναι τα αυτονόητα που η παρούσα κυβέρνηση
δεν κατάφερε να διεκδικήσει στις διαπραγματεύσεις με την Γερμανική Ευρώπη και
να τα εξασφαλίσει για το λαό της. Η όποια οικονομική αποτίμηση των
εξαγγελιών του, κυρίως από ανθρώπους που
τόσα χρόνια υπερχρέωσαν τη χώρα, φαντάζει αστεία. Το θέμα πλέον δεν
είναι οικονομικό και οι λεγόμενες παροχές
δεν ανατρέπουν τις οικονομικές συνθήκες που μας επέβαλαν. Αυτό άλλωστε θέλει
ένα στρατηγικό σχέδιο Εθνικής ανασυγκρότησης και αυτό για να είμαι
ειλικρινής (ευτυχώς ή δυστυχώς) δεν το
άκουσα ακόμα. Ίσως θα είναι η ώρα να το ακούσουμε όταν πραγματικά συγκλίνουν οι
πολιτικές- κοινωνικές δυνάμεις του τόπου με άλλη ηγεμονική δύναμη από την
παρούσα που απέτυχε σε αυτό. Ίσως έτσι αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση σε
βάθος χρόνου, αξιοποιώντας τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και διαφυλάττοντας το Εθνικό μας απόθεμα
γιατί μόνο τότε θα είναι Στρατηγικό κι Εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση κι
ανάκαμψης της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Άλλωστε είναι ο μόνος τρόπος
για εξασφαλιστούν και δανειστές μας πως θα εισπράξουν έντοκα τα δάνεια τους, με
τα λεγόμενα ρήτρα ανάπτυξης. Και θα
συναινέσουν σε αυτό μόνο αν πειστούν πως το Στρατηγικό σχέδιο Εθνικής
ανασυγκρότησης είναι αξιόπιστο και περιλαμβάνει και τις δανειακές μας
υποχρεώσεις.
Η δε κοστολόγηση της κυβέρνησης, μέσω του προγράμματος της που
μόλις εξήγγειλε, οικονομικά ήταν έτσι κι αλλιώς φαληρημένο, τώρα ήρθε να
εξοφλήσει και πολιτικά. Χωρίς
πολιτικό απόθεμα στρατηγικής στη φαρέτρα της, χωρίς κοινωνική συναίνεση ακόμα
και από παραδοσιακά στρώματα που την στήριζαν, χωρίς πολιτικό προσωπικό που να
έχει ερείσματα αξιοπιστίας στην κοινωνία είναι πλέον αδύνατο να συνεχίσει να
κυβερνά με αυτόν τον τρόπο. Και γιαυτό δεν θα φταίνε οι 180 βουλευτές που δε
τους βρίσκει για να εκλέξει Πρόεδρο και να συνεχίσει να κυβερνά. Θα φταίει
που δεν βρήκε τον Κοινό Τόπο να κυβερνήσει. .
Μάκης Διάκος
