Tου Γιώργου Παυλόπουλου

Ξεκαθαρίζει σιγά-σιγά το τοπίο στις προκριματικές διαδικασίες Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών για τον υποψήφιό τους στις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου -προκαλώντας παράλληλα έντονη ανησυχία (αν όχι τρόμο) για τον χαρακτήρα που αυτές θα λάβουν.

Τα αποτελέσματα της «Σούπερ Τρίτης» ανέδειξαν σε αδιαφισβήτητους νικητές αφενός τη Χίλαρι Κλίντον και αφετέρου τον Ντόναλντ Τραμπ, καθώς αμφότεροι επικράτησαν σε επτά πολιτείες, διευρύνοντας έτσι τη διαφορά που τους χωρίζει από τους εσωκομματικούς αντιπάλους τους. Παρά δε το γεγονός ότι υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος (35 πολιτείες) μέχρι να διασφαλίσουν την απαιτούμενη πλειοψηφία των αντιπροσώπων για τα συνέδρια των δύο κομμάτων που θα δώσουν το χρίσμα, τα προγνωστικά και η παράσταση νίκης είναι πλέον σαφώς με το μέρος τους.

Μικρό θαύμα
Ειδικά στους Δημοκρατικούς, ο Μπέρνι Σάντερς μάλλον χρειάζεται από εδώ και στο εξής ένα μικρό θαύμα αν θέλει να ανατρέψει τα δεδομένα, μιας και η πρώην Πρώτη Κυρία και υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, εκτός από το ότι έχει κερδίσει τις περισσότερες αναμετρήσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα και διατηρεί το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, έχει στο πλευρό της το σύνολο σχεδόν του κατεστημένου του κόμματος.

Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται εξάλλου και στη συντριπτική της κυριαρχία στο επίπεδο των λεγόμενων «υπερ - αντιπροσώπων» (βουλευτές, γερουσιαστές, κυβερνήτες και άλλα στελέχη), οι οποίοι δεν εκλέγονται και παίρνουν εξ οφίτσιο μέρος στο συνέδριο.

Πάντως, είναι αλήθεια ότι ο Σάντερς δεν δείχνει για την ώρα διατεθειμένος να εγκαταλείψει την κούρσα, όπως έδειξε και η χθεσινή δήλωση που έκανε μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων: «Απομένουν 35 πολιτείες και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα δώσουμε τον αγώνα για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη, για περιβαλλοντική καθαρότητα και για την παγκόσμια ειρήνη σε καθεμία από αυτές». Πρακτικά δε, αυτό σημαίνει πως αν ηττηθεί έχοντας σημειώσει μια αξιοπρεπή επίδοση, θα θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για τη θέση του υποψήφιου αντιπροέδρου, στο πλευρό της Κλίντον.

Ολα ρευστά
Στο έτερο στρατόπεδο, των Ρεπουμπλικανών, τα πράγματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα και ρευστά, παρά το σαφές προβάδισμα του πολυεκατομμυριούχου, εκκεντρικού και πολιτικά επικίνδυνου Τραμπ.

Τόσο επειδή η διαφορά που τον χωρίζει από τον δεύτερο, Τεντ Κρουζ, είναι πολύ πιο μικρή (βλ. σχετικό γράφημα) όσο και εξαιτίας του συναγερμού που έχει σημάνει στα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος η προοπτική επικράτησής του, μιας και θεωρείται ακραίος και «αντισυστημικός».

Έτσι, παρά τις μεγάλες ιδεολογικές διαφορές που χωρίζουν τον Κρουζ με τον τρίτο Μάρκο Ρούμπιο -ο ένας είναι εκπρόσωπος του Tea Party, ενώ ο άλλος θεωρείται μετριοπαθής και με ικανότητα διείσδυσης στα μεσαία στρώματα και τις μειονότητες- δεν αποκλείεται τελικώς να δούμε απόσυρση του ενός υπέρ του άλλου τις επόμενες δύο εβδομάδες.

Κι αυτό, διότι μέχρι τις 15 Μαρτίου θα έχουν ουσιαστικά κριθεί όλα, μιας και ως τότε θα έχουν ψηφίσει οι πολίτες στις περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων πολύ μεγάλων, όπου κρίνεται σημαντικός αριθμός αντιπροσώπων, όπως οι Φλόριντα, Οχάι, Μίτσιγκαν, Βόρειας Καρολίνας κ.λπ.

Εάν δε ο Τραμπ επικρατήσει, τότε αναμένεται μια γενικότερη συστράτευση στο πλευρό της Χίλαρι, με την ελπίδα να επαφίεται στις μειονότητες Αφροαμερικανών και ισπανόφωνων που θεωρείται πολύ δύσκολο να τον ψηφίσουν.