Η εμβληματική Ιρακινο-βρετανή αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος της σχολής της αποδόμησης, Ζάχα Χαντίντ, πέθανε σε ηλικία 65 ετών.

Η διεθνούς φήμης αρχιτεκτόνισσα, που το 2004 είχε τιμηθεί με το Βραβείο Πρίτσκερ, το «Νόμπελ» των αρχιτεκτόνων, πέθανε από καρδιακή προσβολή σε νοσοκομείο του Μαϊάμι, στις ΗΠΑ, όπου νοσηλευόταν με βρογχίτιδα, ανακοίνωσε το αρχιτεκτονικό γραφείο της από το Λονδίνο.

Με ένα στυλ αρχιτεκτονικής που εύκολα θα μπορούσε να προσδιοριστεί ως οργανικά φυσικό, καινοτόμο, μοντέρνο αλλά και φουτουριστικό, έγινε διεθνώς γνωστή για το έργο της που ξεπερνούσε τις συνήθεις αρχιτεκτονικές φόρμες.

Από τα πρωταρχικά έργα και τοπογραφικά της, που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, φάνηκε η αγάπη της για την «κτιριογλυπτική».

Έβλεπε την κίνηση σαν μια ελεγχόμενη έκρηξη και συνέθετε διαδρόμους που διασταυρώνονται και όγκους που γίνονται δυναμικές μορφές και όχι στατικές.

Επηρεασμένη, αλλά χωρίς να την καθορίζει, από τη γεωμετρία, η προοπτική ήταν απαραίτητο συστατικό για κάθε αρχιτεκτόνημά της, δίνοντας πλαστικότητα στα έργα της.

Επίσης, χρησιμοποίησε ευρέως τις καμπύλες, που στο έργο της πάνε πέρα από τον στόχο να ηρεμούν τις αισθήσεις. Αντίθετα, σε συνδυασμό με τη γεωμετρική προοπτική, κατασκεύαζε εκπλήξεις για τον θεατή, «οράματα» που, συνδυάζοντας το χάος με την τάξη και την απουσία φόρμας, εξέπεμπαν δυναμισμό.

Η Ζάχα Χαντίντ γεννήθηκε στη Βαγδάτη στις 31 Οκτωβρίου του 1950. Είχε πτυχίο πτυχίο Μαθηματικών από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βυρητού, ενώ σπούδασε αρχιτεκτονική στην Σχολή της Αρχιτεκτονικής Ένωσης Λονδίνου.

Συνεργάστηκε με τους σημαντικούς αρχιτέκτονες και δασκάλους της Ηλία Ζέγγελη και Ρεμ Κούλχαας, στο Γραφείο για τη Μητροπολιτική Αρχιτεκτονική (OMA - Office for Metropolitan Architecture), όπου έγινε συνέταιρος το 1977.

Από το 1980 είχε το δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο στο γραφείο, ενώ δίδαξε επίσης στην Αρχιτεκτονική Ένωση του Λονδίνου.

Το 2002 κέρδισε τον διεθνή διαγωνισμό σχεδίου για να σχεδιάσει το νέο γενικό σχέδιο πόλης της Σιγκαπούρης. Επίσης, είχε σχεδιάσει και το Κέντρο Υγρού Στίβου που χρησιμοποιήθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012.

Έργα της Χαντίντ είναι επίσης το μουσείο MAXXI της Ρώμης, το Κέντρο Χαϊντάρ Αλίγιεφ στο Μπακού και συγκροτήματα κατοικιών στο Μανχάταν και τη Σιγκαπούρη.

Μετά την πισίνα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, η Χαντίντ επρόκειτο να αναλάβει την κατασκευή του Ολυμπιακού Σταδίου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 2020. Ωστόσο, το σχέδιό της κρίθηκε πολύ ακριβό και εγκαταλείφθηκε.