“Άνθρωποι Απάνθρωποι.” ....της Ιωάννας Μαλλιότα
Καλή χρονιά είπαμε;
2017 και πάλι η γη βαμμένη στο κόκκινο χρώμα του αίματος. Ήρθε ο Άγιος Βασίλης και έφερε μαζί του δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Σώματα πεσμένα στο πάτωμα, σώματα που κολυμπούν στα παγωμένα νερά του Βοσπόρου. Έτσι υποδέχτηκε τη νέα χρονιά η Κωνσταντινούπολη, με μία γερή δόση τρομοκρατίας.
2017 και πάλι η γη βαμμένη στο κόκκινο χρώμα του αίματος. Ήρθε ο Άγιος Βασίλης και έφερε μαζί του δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Σώματα πεσμένα στο πάτωμα, σώματα που κολυμπούν στα παγωμένα νερά του Βοσπόρου. Έτσι υποδέχτηκε τη νέα χρονιά η Κωνσταντινούπολη, με μία γερή δόση τρομοκρατίας.
Τί έγινε; Μήπως περιμένατε
το 2017 να είναι διαφορετικό;
Πιο αισιόδοξο;
Πιο χαρούμενο; Άλλαξε απλά ένας αριθμός, όχι τα ηλίθια μυαλά των ανθρώπων. Όσοι αριθμοί και αν αλλάξουν, ο άνθρωπος θα παραμένει πάντα το ίδιο ανόητος.
Πιο αισιόδοξο;
Πιο χαρούμενο; Άλλαξε απλά ένας αριθμός, όχι τα ηλίθια μυαλά των ανθρώπων. Όσοι αριθμοί και αν αλλάξουν, ο άνθρωπος θα παραμένει πάντα το ίδιο ανόητος.
Θλίψη, πόνος, τραγικά
γεγονότα. Παγκοσμίως επικρατεί αναταραχή και φόβος. Υπάρχει πόλεμος ενάντια
στην ελευθερία, πόλεμος κατά της ανθρωπότητας. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Εύλογο ερώτημα. Όποιον και
αν ρωτήσετε, θα σας δώσει και μία διαφορετική απάντηση. Από την άλλη, αν
ρωτήσετε εμένα θα σας πω ότι πιστεύω πως αυτοί οι "άνθρωποι", μόνο
έτσι ικανοποιούνται. Εις το όνομα ενός θεού, θρυμματίζουν ανθρώπινες ζωές,
περιμένοντας τη λύτρωση από αυτό τον θεό.
Πώς είναι δυνατόν κάποιος
να διαπράττει ένα τόσο απάνθρωπο έγκλημα; Πολλά ερωτήματα. Κάποιος διαθέσιμος
να με διαφωτίσει;
Όχι βέβαια. Όλοι βαθιά
χωμένοι, εφησυχασμένοι στην άγνοιά τους, θα ξυπνήσουν όταν τα ΜΜΕ αρχίσουν να
βομβαρδίζουν με πληροφορίες και γεγονότα και τότε είναι που θα καταλάβουν ότι
κάτι δεν πάει καλά.
Διανύουμε μια εποχή, όπου
οι ηθικές μας αξίες παραμερίζονται και καταπατώνται. Η κριτική μας σκέψη
αφανίζεται. Δεχόμαστε χειραγώγηση χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Εθελοτυφλούμε
και δεν βλέπουμε μπροστά μας την τραγική πραγματικότητα στην οποία ζούμε.
Βλέπουμε μέσα από το
καλοσχεδιασμένο καλούπι μας, ως πρώτο κίνδυνο τους πρόσφυγες, το απελπισμένο
ανθρώπινο ποτάμι που πλημμυρίζει καθημερινά τη Μεσόγειο, για να ξεφύγει από την
κόλαση του πολέμου. Βλέπουμε τα μικρά παιδιά που θέλουν να μορφωθούν, ως πηγή
αλλοτρίωσης και κινδύνου για τον πολιτισμό μας. Μα ο πολιτισμός μας έχει
καταστραφεί από τότε που χωρίσαμε σε "ανώτερους" και
"κατώτερους" τους ανθρώπους.
Αλλά εντάξει, δεν
πειράζει, εμείς είμαστε βολεμένοι. Προς το παρόν, ας κοιμηθούμε. Ίσως η ελπίδα
να έρθει από τον επόμενο χρόνο, ίσως όμως και όχι.
''Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο
κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ."

