Μικροαστισμός, ο αστισμός που δε μεγάλωσε ποτέ! του Μάκη Διάκου
Μικροαστισμός, ο αστισμός που δε μεγάλωσε ποτέ!
Άρθρο του Μάκη Διάκου
Στη χώρα της μίζας, της διαφθοράς, της κρυφής χορηγίας, της συναλλαγής, και των πολλών παρα (οικονομίας, παιδείας, κράτους, δικαστικού, ιατρικού, παράνομων διορισμών, επιχορηγήσεων, λαθρεμπορίου κάθε είδους, παράγκας γενικώς) είναι αστείο να δίνουμε όλον τον καλό μας εαυτό καταδικάζοντας νόμιμες ενέργειες καθώς και τους ανθρώπους που τις τέλεσαν επειδή, λέει, δεν είναι ηθικές! Εμείς, που ηθικολογούμε ασύστολα εμπρός σε μια χρεωκοπημένη χώρα. Χωρίς να τολμούμε να αναφέρουμε τη λέξη χρεοκοπία, που το μόνο που μας νοιάζει, σε πολιτικό επίπεδο, είναι να χαθούν ή να μπερδευτούν τα ίχνη των αιτιών και υπαιτίων αυτής της χρεοκοπίας ώστε ποτέ να μην αποδοθούν ευθύνες αλλά και ποτέ να μην διορθωθεί τίποτα. Περιμένοντας μάλιστα οι ίδιοι οι υπαίτιοι την κατάλληλη στιγμή να τους καλέσει η ιστορία, ξανά, και να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Κι όλοι μας να συνεχίσουμε τα ίδια
Στην ουσία κρίνουμε την ηθική ενός άρθρου που το ψήφισαν 222 βουλευτές από όλα τα κυβερνητικά κόμματα πλην ΚΚΕ και Χ.Α. Μάλιστα 64 από τους υπολοίπους δεν το καταψήφισαν, απλά δήλωσαν «παρών». Και οι ίδιοι άνθρωποι που νομοθέτησαν κρίνουν ανήθικα τα αποτελέσματα αυτού του νόμου. Επικεντρώνουν στο ελάσσων όμως. Όχι στο μείζων, που είναι το ονομαζόμενο "Τρίτο Μνημόνιο". Εκεί κανείς δεν ασκεί την κριτική του ως προς την ηθική και πολιτική πλευρά του, κι ας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τις επόμενες γενιές.
Η ηθική προσέγγιση βέβαια φτάνει μέχρι την καταγγελία! Ούτε σκέψη να αποσύρθεί άμεσα το άρθρο ή να το τροποποιήθει. Απλά να ηθικολογούμε, λες και η ηθική είναι αποξενωμένη από την πολιτική πράξη μας. Λες και είναι μόνο φραστική έννοια και δεν αναπαράγεται κάθε στιγμή στο πολιτικό πεδίο. Αυτή όμως η ηθική είναι διάτρητη, καθώς το μόνο που καταφέρνει είναι να συγκαλύπτει τη νομοθετική ανικανότητα όσων μας κυβερνούν. Αντί να ντρέπονται που δεν ψήφισαν και τα εισοδηματικά κριτήρια ταυτόχρονα με το σχετικό άρθρο της επιδότησης αποζημίωσης σε όσους το δικαιούνται, αντί να ντρέπονται για την πλημμελή τέλεση των καθηκόντων τους, ηθικολογούν μαζί με τους συν αυτώ συνοδηπόρους είτε για να διατηρήσουν την κυβερνητική εξουσία είτε για να διεκδικήσουν εν νέου.
Αντί να ζητήσουν συγγνώμη για την άδικη έκθεση που υπέβαλαν το ζεύγος Αντωνοπούλου - Παπαδημητρίου με τις νομικές προχειρότητες τους και ντροπιασμένοι οι ίδιοι να διορθώσουν άμεσα κάθε αντικοινωνική διάταξη όλου του πλαισίου που διέπει το πολιτικό μας προσωπικό, συμπεριλαμβανομένης της ασυλίας, της παραγραφής, των αφορολόγητων αποζημιώσεων, των εξόδων παράστασης, των αμοιβών για συμμετοχή σε επιτροπές και τόσων άλλων προνομίων, περιορίστηκαν μόνο στο ηθικό μέρος. Στο ασφαλές, επειδή έχουν την εντύπωση πως όποιος το επικαλείται παίρνει και το προβάδισμα.
Δεν συμπαθώ το ζεύγος Αντωνοπούλου – Παπαδημητρίου, ίσως επειδή δεν γνώριζω το ποιόν τους, επειδή δεν είναι αιρετοί, επειδή είναι εισαγόμενοι τεχνοκράτες (δεν κρύβω πως τους έβλεπα κι ολίγον σαν δάκτυλο του ΔΝΤ), ίσως επειδή τόσα χρόνια δε μάθαμε να μας κυβερνούν και τεχνοκράτες. Επί πλέον με ενοχλούσαν και τα σπαστά Ελληνικά του Κου Παπαδημητρίου. Όμως με την άσκηση των καθηκόντων τους δε με ενόχλησαν και χωρίς να έχω παρακολουθήσει το έργο τους, δεν άκουσα άσχημα λόγια, μάλλον καλά άκουσα.
Σαν συνέλληνας πολίτης που η πατρίδα μου τους κάλεσε να συμβάλλουν στην κρίση, αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από το ζεύγος Αντωνοπούλου – Παπαδημητρίου για την ανεπάρκεια του πολιτικού μας προσωπικού το οποίο δε μπορεί να νομοθετήσει ολοκληρωμένα (ίσως για να εκμεταλλεύεται διαρκώς τα κενά των νόμων που το ίδιο δημιουργεί) και να τους ζητήσω να μας θυμούνται με συμπάθεια. Η δημοκρατία μας είναι ανώριμη ακόμη. Κι έχουμε μπροστά μας μια χρεοκοπία να διαχειριστούμε.
Όσο για το επίδομα κατοικίας που ελάμβανον, οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να κρίνουν τον εαυτό τους είναι οι ίδιοι που το έλαβαν. Και σίγουρα δεν έχουν το δικαίωμα όσοι το ψήφισαν.
Τέλος, ξέρω πως ελάχιστοι πλέον συμπαθούν αυτό το ζεύγος, αλλά ο τρόπος μας είναι πολύ κατώτερος όλων όσων έχουμε επικαλεστεί εναντίον τους, ο τρόπος μας εμπεριέχει αυτοκτονικές αντιφάσεις για όποιο πολιτικό φορέα υπηρετούμε. Μια κοινωνία κι ένα πολιτικό σύστημα αν δεν μάθει να γεφυρώνει τις αντιφάσεις του, να τις επάγει στο επόμενο επίπεδο διακυβέρνησης, απλά τις συντηρεί ώστε να μπορεί άλλοτε να τις διευθετεί κατά το δοκούν κι άλλοτε να ηθικολογεί επ' αυτών, τότε είναι καταδικασμένοι να παραμείνουν πολιτικά ανώριμοι και να μην ολοκληρώσουν ποτέ τον αστικό τους κύκλο, ακόμα κι αν θέλουν να πάνε παραπέρα. Ο "Μικροαστισμός", ως αντίληψη, δεν οδήγησε πουθενά, παρά μόνο σε κυλιόμενες χρεοκοπίες.
Μάκης Διάκος
