Η δολοφονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα είναι η έκτη γυναικοκτονία μέσα σε μόλις πέντε μήνες στη χώρα μας.

Η Βασιλική δολοφονήθηκε με 45 μαχαιριές μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Από τον άνθρωπο που εμπιστευόταν. Από εκείνον που κρατούσε τα κλειδιά του σπιτιού.

Και δυστυχώς, τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε τη δολοφονία της να συνεχίζεται με έναν διαφορετικό τρόπο. Μέσα από σχόλια, υπονοούμενα και ερωτήματα που αναζητούν ευθύνες στη ζωή, στις επιλογές ή στη συμπεριφορά του θύματος. Είναι η γνώριμη πατριαρχική λογική που, αντί να καταδικάζει απερίφραστα τον δράστη και τη βία, επιχειρεί να βρει ελαφρυντικά, δικαιολογίες ή συνυπευθυνότητες. Είναι η δεύτερη δολοφονία κάθε γυναίκας που πέφτει θύμα έμφυλης βίας.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: δεν πρόκειται για οικογενειακές τραγωδίες, ούτε για εγκλήματα πάθους. Πρόκειται για γυναικοκτονίες. Πρόκειται για την πιο ακραία έκφραση μιας κουλτούρας ανισότητας, ελέγχου και εξουσίας πάνω στις γυναίκες.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο στην καταστολή. Οφείλει να αφορά στην πρόληψη, την εκπαίδευση, την ευαισθητοποίηση, τη διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης. Οφείλει να αφορά στους θεσμούς.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ως Επιτροπή Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΚΕΔΕ, εκφράσαμε την έντονη αντίθεσή μας στην κατάργηση των Δημοτικών Επιτροπών Ισότητας μέσα από τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης. Και το κάναμε γιατί γνωρίζουμε ότι η ισότητα δεν είναι μια δευτερεύουσα ή συμβολική πολιτική. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, ανθρώπινων δικαιωμάτων και κοινωνικής ασφάλειας.

Η Αυτοδιοίκηση είναι η πρώτη γραμμή της πολιτείας και της Δημοκρατίας. Είναι ο θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στις οικογένειες, στα παιδιά, στα σχολεία και στις τοπικές κοινωνίες. Έχει καθήκον να εκπαιδεύει, να ενημερώνει, να παρεμβαίνει, να καλλιεργεί τον αλληλοσεβασμό και την ισότητα. Να διαμορφώνει πολίτες που δεν θα αναπαράγουν στερεότυπα, που δεν θα ανέχονται τη βία και που θα αντιλαμβάνονται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα.

Κάθε υποχώρηση των πολιτικών ισότητας είναι ένα βήμα πίσω για την κοινωνία. Και κάθε γυναικοκτονία μάς υπενθυμίζει με τον πιο οδυνηρό τρόπο πόσο δρόμο έχουμε ακόμη να διανύσουμε.