Δήλωση της Δημάρχου Καλαμαριάς και Προέδρου της Επιτροπής Ισότητας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΚΕΔΕ Χρύσας Αράπογλου για τη νέα γυναικοκτονία και τα περιστατικά έμφυλης βίας
Η 25χρονη Πηνελόπη στην Ηγουμενίτσα ήταν η 11η γυναικοκτονία του 2026.Ένας ακόμη αριθμός σε μια μαύρη λίστα που μεγαλώνει.
Μόνο που οι δολοφονημένες γυναίκες δεν είναι αριθμοί.
Η Πηνελόπη πριν λίγες ημέρες, η Βασιλική τον Ιούνιο και όλες εκείνες που δολοφονήθηκαν πριν από αυτές είχαν όνομα, ζωή, όνειρα, ανθρώπους που τις αγαπούσαν. Είχαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να αποφασίζουν για τον εαυτό τους, να πουν «όχι» χωρίς να το πληρώσουν με τη ζωή τους.
Και ενώ ο στυγνός γυναικοκτόνος δεν είχε περάσει ακόμα το κατώφλι του ανακριτή, η έμφυλη βία ήταν χθες πανταχού παρούσα.
Στην Καλαμάτα, απόπειρα γυναικοκτονίας. Στη Νίκαια, μια γυναίκα κρατήθηκε όμηρος για 40 ώρες. Στην Ιεράπετρα, μια γυναίκα ξυλοκοπήθηκε. Τρεις γυναίκες, τρεις πόλεις, μέσα σε μία ημέρα. Και πίσω από κάθε περιστατικό, ένας νυν ή πρώην σύντροφος.
Πόσες ακόμη γυναίκες πρέπει να δολοφονηθούν, να κακοποιηθούν, να ζήσουν με τον φόβο, για να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την έμφυλη βία ως μια ακόμη είδηση της καθημερινότητας;
Δεν αρκεί να καλούμε τις γυναίκες να μιλήσουν, αν δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι, όταν μιλήσουν, θα προστατευτούν. Δεν αρκεί να καταδικάζουμε τη βία μετά το έγκλημα. Οφείλουμε να την προλαμβάνουμε.
Ως Επιτροπή Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΚΕΔΕ, δίνουμε αυτή τη μάχη με συγκεκριμένες διεκδικήσεις και παρεμβάσεις.
Διεκδικήσαμε τη συνέχιση της λειτουργίας των Συμβουλευτικών Κέντρων και των Ξενώνων Φιλοξενίας γυναικών και πετύχαμε την παράταση της χρηματοδότησής τους. Συνεχίζουμε να απαιτούμε τη μόνιμη διασφάλιση της λειτουργίας τους, επαρκή στελέχωση και σταθερούς πόρους.
Την ίδια στιγμή, δίνουμε αγώνα ενάντια στην κατάργηση των Δημοτικών Επιτροπών Ισότητας μέσα από τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης. Είναι αδιανόητο, την ώρα που η έμφυλη βία απαιτεί περισσότερη πρόληψη και ισχυρότερους θεσμούς προστασίας, να αποδυναμώνονται οι δομές ισότητας στις τοπικές κοινωνίες.
Οι Δήμαρχοι, μαζί με τις τοπικές μας κοινωνίες, έχουμε ευθύνη. Και δεν θα μείνουμε θεατές. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τους πόρους, το προσωπικό και τα θεσμικά εργαλεία που χρειάζεται η Αυτοδιοίκηση για να στηρίζει κάθε γυναίκα που κινδυνεύει.
Να παρεμβαίνει έγκαιρα, να ενημερώνει, να εκπαιδεύει, να καλλιεργεί την ισότητα και τον σεβασμό από τα πρώτα σχολικά χρόνια.
Απαιτούμε από την Πολιτεία τη νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και ένα αποτελεσματικό σύστημα πρόληψης και άμεσης προστασίας. Η ευθύνη της δεν αρχίζει όταν μια γυναίκα δολοφονείται. Αρχίζει από την πρώτη απειλή, την πρώτη καταγγελία, την πρώτη έκκληση για βοήθεια.
Δεν θα συνηθίσουμε να μετράμε δολοφονημένες γυναίκες.
Δεν θα αποδεχθούμε ότι το αυτονόητο δικαίωμα μιας γυναίκας να αποφασίζει ελεύθερα για τη ζωή της, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της.
Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία στην οποία καμία γυναίκα δεν θα χρειάζεται να φοβάται και να υφίσταται λεκτική ή σωματική βία. Είναι αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση της Πολιτείας, της Αυτοδιοίκησης και ολόκληρης της κοινωνίας.
