Η παρουσία κυβερνητικών στελεχών στη Χαλκιδική αποτιμάται με όρους “φιέστας” αλλά όχι με όρους αποτελεσματικότητας. Το κυβερνητικό έργο στην Χαλκιδική είναι ισχνό έως ανύπαρκτο. 

Είδαμε τον υφυπουργό ανάπτυξης, αλλά δεν ακούσαμε γιατί η Χαλκιδική είναι τελευταία σε έργα με κοινωνική ανταποδοτικότητα από το Ταμείο Ανάκαμψης. 

Παρακολουθήσαμε τις θριαμβολογίες για τον τουρισμό, αλλά δεν ακούσαμε λύσεις για το πρόβλημα που ταλανίζει τις οδικές αφίξεις στον Νομό, με τις τεράστιες καθυστερήσεις στα σύνορα και το πεπερασμένο οδικοί δίκτυο. 

Είδαμε την υφυπουργό εργασίας να επισκέπτεται την μεταλλευτική εταιρία, αλλά δεν ακούσαμε κάτι για την υποστελέχωση του ΕΦΚΑ κι όλων των άλλων υπηρεσιών της Χαλκιδικής. 

Δεν ακούσαμε βέβαια συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα έργων για τα κρίσιμα, για το νερό, για την υγεία, για την εκπαίδευση, για την αγροτική παραγωγή. 

Είδαμε, τέλος, την υπουργό πολιτισμού να εγκαινιάζει την εφαρμογή ψηφιακού ξεναγού σε έναν αρχαιολογικό χώρο της Χαλκιδικής κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχει ήδη προχωρήσει αντίστοιχη εφαρμογή και στους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους. 

Η Χαλκιδική γνωρίζει στην καθημερινότητά της ότι το κυβερνητικό έργο είναι εξαιρετικά αδύναμο και σαφώς αυτό δεν αλλάζει με επισκέψεις και φιέστες επ’ αφορμής της ΔΕΘ.