Έξι ολόκληρα χρόνια. Τόσο κρατά η μάχη μας για την αυτονομία της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων και τη μετατροπή της σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) — χωρίς να ζητάμε ούτε ένα ευρώ κρατικής χρηματοδότησης.

Τα τελευταία δύο χρόνια η διεκδίκηση αυτή συνοδεύεται από ένα ακόμη εξίσου αυτονόητο αίτημα: την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των Βιοεπιστημόνων, ενός επιστημονικού κλάδου που επί δεκαετίες καλύπτει κρίσιμες ανάγκες του συστήματος υγείας, της έρευνας και της εκπαίδευσης, χωρίς να διαθέτει το αναγκαίο και σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο άσκησης του επαγγέλματός του.

Κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19, χιλιάδες μοριακές διαγνωστικές εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν με την επιστημονική ευθύνη Βιοεπιστημόνων, οι οποίοι στήριξαν έμπρακτα την εθνική προσπάθεια. Την ίδια στιγμή, όμως, αναδείχθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο ένα θεσμικό παράδοξο: οι επιστήμονες που είχαν την ευθύνη της διενέργειας των εξετάσεων δεν διέθεταν ούτε σαφώς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα ούτε τη δυνατότητα υπογραφής των αποτελεσμάτων τους. Ενημερώσαμε εγκαίρως την Πολιτεία για το κενό αυτό, ότι είμαστε δηλαδή ο μόνος κλάδος υγείας ο οποίος, με ευθύνη της Πολιτείας δεν έχει επαγγελματικά δικαιώματα και άδεια εργασίας. Τεκμηριώσαμε την ανάγκη δημιουργίας θεσμικού πλαισίου ακόμη πιο απαραίτητο τώρα που υλοποιείται η Εργαστηριακή Γενετική και έχει εξαγγελθεί και η Κλινική Εμβρυολογία, ειδικότητες που αφορούν και τον Κλάδο μας!

Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκαν επανειλημμένες συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και προσωπικά με τον κ. Γεωργιάδη και τον Υφυπουργό κο Θεμιστοκλέους.

Παρουσιάσαμε αναλυτικά τα προβλήματα, καταθέσαμε συγκεκριμένες και ρεαλιστικές ανέξοδες προτάσεις και λάβαμε διαβεβαιώσεις ότι το ζήτημα θα προχωρήσει σύντομα. Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες επαφές, καμία ουσιαστική θεσμική πρωτοβουλία δεν έχει μέχρι σήμερα αναληφθεί. Πήραμε με άλλα λόγια αυτό που παίρνει κανείς από κάθε πολιτικό όταν δεν θέλει να δεσμευτεί: την ευγενική υπόσχεση ότι «θα γίνει σύντομα». Σύντομα που δεν ήρθε ποτέ. Αντίστοιχες συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν και με το Υπουργείο Παιδείας και τον Υφυπουργό κ. Παπαϊωάννου, που μας υποσχέθηκε ότι «θα μελετήσει το θέμα». Η μελέτη, προφανώς, συνεχίζεται επ' αόριστον: καμία ουσιαστική απάντηση, κανένα βήμα. 

Ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές. Η σύσταση ενός Νομικού Προσώπου δεν κοστίζει στο κράτος απολύτως τίποτα. Δεν ζητάμε χρήματα, δεν ζητάμε προνόμια — ζητάμε απλώς το δικαίωμα ενός επιστημονικού κλάδου να οργανωθεί θεσμικά, να εκπροσωπείται αποτελεσματικά και να συμβάλλει με υπευθυνότητα στην ανάπτυξη της χώρας. Κι όμως, ακόμη κι αυτό το λογικό θεσμικά αναγκαίο και μηδενικού κόστους αίτημα παραμένει στάσιμο. Γιατί; Η παρατεταμένη αυτή αδράνεια γεννά εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια με τα οποία η Πολιτεία επιλέγει ποια αιτήματα επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων προχωρούν και ποια παραμένουν επί χρόνια σε εκκρεμότητα. Μήπως επειδή υπάρχουν φορείς με περισσότερη ισχύ που πολύ απλά, δεν θέλουν τους Βιοεπιστήμονες οργανωμένους και με φωνή;

Μετά από έξι χρόνια προσπαθειών, δύο υπουργεία, αμέτρητες συναντήσεις και δεκάδες παρεμβάσεις μηδέν ουσία. Αναρωτιόμαστε λοιπόν — ρητορικά, εννοείται: Τι ακριβώς απαιτείται στην Ελλάδα του 2026 ώστε ένας επιστημονικός κλάδος να αποκτήσει την αυτονόητη θεσμική εκπροσώπηση και τα επαγγελματικά δικαιώματα που δικαιούται;

Και γιατί το αυτονόητο πρέπει να γίνεται κατόρθωμα;

Το ΔΣ της ΠΕΒ